Polarisatie: volhouden door de stuiptrekkingen van het patriarchaat

„De witte man als doelgroep gestigmatiseerd”, verkondigt Michiel Lieuwma in zijn podcast met Adelheid Storms over recente feministische acties.

Het snijpunt van privilege en onbegrip is pijnlijk duidelijk. Zij bestempelen feministen als ‘niet dapper’ en te makkelijk. Storms vindt het gedicht van Nienke ’s Gravemade verdraaid en de voortvloeiende campagne Wij Eisen De Nacht Op spreekt haar niet aan. Voor Lieuwma is deze feministische golf domweg massahysterie. Mijn reactie daarop is ironisch: „Jeetje Michiel, wat heb je het toch moeilijk als gestigmatiseerde witte man. Echt heel dapper weer deze podcast.” Ik vind het weer een complete misser, een weigering om de kern te zien.

Symbolische rondjes

Die kern werd diezelfde week blootgelegd door de Dolle Mina’s. Over hun landelijke fietsactie De Nacht Is Ook Van Ons schreven zij: „We hebben uit elf steden meldingen binnengekregen van verstoringen, intimidatie en seksueel geweld.” Ik kon niet meefietsen vanwege mijn gezondheidsproblemen, maar reed symbolisch rondjes op de parkeerplaats naast mijn huis. Mijn werkelijke bijdrage was online; het posten van foto’s en filmpjes voor de Dolle Mina Online-groep. Eerst voelde het uitzichtloos, maar tot mijn verbazing zie ik mijn beelden nu terug onder de hashtag. Het geeft me een gevoel van aanwezigheid.

Maar de acties leiden tot polarisatie. De mannen om me heen tonen een mengeling van verzet en begrip. „Ik voel me niet aangesproken, maar word wel medeplichtig gemaakt”, zei er één. Een ander meldde: „Ik ben zelf drie keer aangerand door mannen.” Uiteindelijk concludeerden we: „Niemand is pro-femicide en toch allemaal ruzie.”

Blackface en greenface

Het patroon is me bekend. Het deed me denken aan het ‘Zwarte Piet is Racisme’-debat. Eerst was er woede en verzet, daarna volgde, traag, de bewustwording en verandering. Zelf werd ik ooit beschuldigd van blackface. Mijn creatieve antwoord was ‘greenface’; ik schminkte mijn gezicht groen voor een zwangerschapsfoto. Het werd een krachtig, ambigu-symbool voor mijn identiteit als wit, maar niet heus. Als Oekraïense word ik namelijk voor wit aangezien wanneer dat uitkomt en net zo makkelijk weggezet als buitenlander, afhankelijk van de context.

Diezelfde weerstand zie ik nu. Feministen kaarten onveiligheid van vrouwen aan en dat leidt opnieuw tot woede en polarisatie. Maar mijn hoop is dat deze feministische acties uiteindelijk tot verandering zullen leiden. Het punt is gemaakt, in de Tweede Kamer wordt er gepraat over pepperspray en voorlichting. Nu is het een kwestie van volhouden door de stuiptrekkingen van het patriarchaat heen. De tijd zal het leren.

Reacties