Haar gemaal, de generaal

Tijdens een BBQ, zeven jaar geleden, in het tuinparadijs van Benito, de vriend van mijn halfbroer Daniel, zaten we in de zomerzon een glaasje te drinken. Daniel had voor moeder, ik en mijn broer echter verzwegen dat er nog bezoek werd verwacht. Jawel, mijn 60-jarige halfzus Katrien, haar man Patrick en diens 92-jarige moeder Martha. Ik en mijn broer hadden deze familieleden nog nooit ontmoet tenzij vluchtig bij de begrafenis van mijn vader in 2001.

Toen Katrien ons door haar streng kritisch bourgeoisie-brilletje zag genieten, aarzelde ze om de ruime bloementuin te betreden. Mijn roodharige halfzus was misnoegd, ze wilde ons aanvankelijk nauwelijks de hand schudden of aankijken. Zij had als kind immers heel erg geleden onder het drankprobleem van ons pa.

Maar al snel was het ijs gebroken. Met een glaasje Martini in de hand begon Patrick te vertellen over zijn overleden vader die als Luitenant-Generaal bij de Belgische luchtmacht had gediend tijdens de Tweede Wereldoorlog. En ja, Martha’s wit-geschminkte gezicht glimlachte stoïcijns vanonder haar parasol.

Het volgende heb ik van internet:

‘Regio Brussels Gewest
“Sire, er zijn geen generaals meer”: Nooit geziene pensioneringsgolf van topgeneraals op komst bij Belgisch leger. In de lente komt er een ongeziene benoemingsgolf aan bij het Belgisch leger: 6 van de 7 driesterren-topgeneraals gaan met pensioen. En de helft van de 18 tweesterren-generaals moet met pensioen voor eind volgend jaar. Bij nieuwe benoemingen moet traditioneel rekening worden gehouden met competenties, taalevenwichten én met de evenwichten tussen de verschillende componenten: land, marine, lucht, medisch en cyber.’

Nu bij het trouwfeest van mijn nichtje Nora en haar sterke schouder Seppe, is mijn andere halfbroer Xavier ook weer van de partij, hij heeft echter droevig nieuws te melden. Patrick is gisteravond door het Brusselse hospitaal gebeld omdat zijn 99-jarige moeder in erg kritieke toestand verkeerde. Met haast en spoed had zoonlief zijn kledij aangetrokken en was in volle vaart naar zijn moeder gereden, hij stopte tot bij het sterfbed. Net op tijd!

Xavier vertelt dat Martha vijf minuten later in de armen van haar zoon Patrick is overleden.

Maar het Leven draait door, zoals bij dit sprookjeshuwelijk waar een honderdtal invités aanwezig zijn. De bruid en bruidegom stralen als de felblauwe zevende hemel. De generaalsvrouw en haar gemaal knipogen vanachter een witte wolk en fluisteren bij een zachte zomerbries: “Hey Noor en Sep, heb elkaar lief in goede en kwade dagen, ook al ontploffen er tussen de rozengeur en maneschijn al eens duizend bommen en granaten.”

Reacties