Lafheid en centjes

Dat is de Nederlandse politiek in een notendop. Dat begon al direct na de vorige verkiezingen die niemand zich met enig genoegen zal herinneren. Hebben wij echt deze zooi gekozen???

Om nog maar te zwijgen van dat zogenaamde kabinet. Kabinet, laat me niet lachen. Als het echt een houten kast was geweest, dan hadden de legplanken grote ruzie gekregen met de achterwand en waarschijnlijk ook met de deuren, de sloten en de sleutels.

Centjes

De PVV mocht alleen voor spek en bonen meedoen vanwege het asielbeleid dat inderdaad zeer nefaste kenmerken had. Maar dat was niet de echte reden: daar sponnen VVD, NSC en BBB garen bij. Zij riepen zichzelf uit tot de partijen die stonden voor wat ze zeiden. Maar wat zeiden ze dan? Dat  BBB nog maar twee B’s heeft: Boeren en beter. Burgers eruit en centen erin. En het Nieuwe Sociale Contract bleek een loze letter. De VVD was de grote winnaar en dus bleven de centjes de baas. De PVV mocht enkel ministers leveren zoals die voor de Zorg. Gek genoeg was dat het eerste departement dat geheel werd uitgekleed door de andere kabinetspartijen. Minister zonder portefeuille.

Alle tegenwerking beu blies de PVV uiteindelijk de aftocht en toen waren er nog maar drie. Maar de resultaten mochten er zijn. De ouderen- en jeugdzorg uitgekleed, politie kreeg te weinig geld om meer te doen dan bekeuren. De boeren konden blijven Pfassen en stikstoffen ten koste van de sociale woningbouw, terwijl de rijken de hypotheekrenteaftrek, alle milieusubsidies en verlaagde BTW op niet-levensnoodzakelijke producten behielden. In ruil daarvoor gingen de indirecte belastingen – die het zwaarst op de lage inkomens drukken – omhoog. De verhoging van de vermogensbelasting werd uitgesteld tot 2028, de verlaging van het eigen risico ook. Zorg, onderwijs, inkomenszekerheid en onderkomen werden gedegradeerd tot eigen verantwoordelijkheid en wij allemaal samen. Nog meer centjes, hoera!

Lafheid

Die viel nauwelijks op door alle publicitaire ontploffingen. Maar NSC-minister Veldkamp trok, toen het eropaan kwam, zijn keutel in. Zogenaamd omdat hij bleef staan voor zijn principes van international recht, een wapenembargo van Israël en de erkenning van de Palestijnse staat. Maar in werkelijkheid omdat lafheid meer loonde meer dan rechtvaardigheid. Want Israël heeft centjes en Gaza alleen honger. Toen het debat dreigde uit te draaien op een meerderheid voor de Israël-onvriendelijke besluiten, blies de minister het debat ijlings af en verdween door de zijdeur, met het hele NSC erachteraan. En toen waren er nog maar twee. Geen demissionair kabinet meer maar een demissionair-demissionair kabinet. Dat debat is alsnog doorgegaan en de meerderheid was het eens: niks doen in andere bewoordingen. Alles staat stil. Behalve de centenstroom richting de rijken. Plus de genocide op de Palestijnen. Toekijken met de handen in de zak. Geen verantwoordelijkheid nemen. Geld en lafheid regeren.

Dat blijft nog even zo, want de volgende verkiezingen zijn pas op 29 oktober. GL/PvdA ruikt zijn kans  samen met 53 andere partijen. Jammer; elke partij heeft maar één Punt en geen gemeenschappelijk – oftewel algemeen – belang. Een heel jaar verknoeid aan gedonder en gezanik en straks weer van voren af aan beginnen met elkaar de tent uit vechten.

Nieuwe kansen, maar geen nieuwe prijzen.

Reacties