Hond in de vijver en een dak vol Bokkepoten

Mijn man had wat oud-collega’s op bezoek, waarvan eentje met hond. Omdat m’n man wat te vieren had – niet dat hij bezoek had, dát gebeurd wel vaker – toog het bezoek al gauw naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum.

„Die hond mag niet mee”, waarschuwde ik, omdat ik de stickers op de paaltjes en toegangsdeuren daar al eens had gezien. Dat ze me opgevallen waren mag een wonder heten: als het op mij niet van toepassing is, heb ik daar zelden last van.

Groene slijksjaal

Hoe dan ook werd daarop de hond van haar riempje verlost en verdwenen beide oud-collega’s naar het betreffende hondonvriendelijke etablissement. Du moment het baasje uit het zicht was, sprong de (witte) hond ogenblikkelijk onze vijver in. Mogelijk dacht het daar de salamanders te bevrienden? Het beestje schrok in elk geval, klom, geheel gekleed in klam kroos, mijn liefdevol gekweekte aardbeien in, om zich aan het aldaar eveneens aanwezige gras af te vegen.

Dat zag er interessant uit: het beestje probeerde haar nek van de groene slijksjaal te ontdoen, al achteruitlopend. Flink uitschudden had ook niet echt effect. Mijn man, die ondertussen schuddebuikend van de lach bijna naast de hond was neergedonderd, hielp ook niet echt. Ik stond nog te twijfelen over welke handdoek ik de collega zou aanbieden om het beest weer droog te krijgen, toen hij alweer terug was en zich, met grote ogen, afvroeg:

„Wat heb JIJ nou gedaan?” Maar de hond moest een verklaring schuldig blijven.

Witte hond weer wit

„Ik kan de tuinslang aanzetten?”, opperde ik toen. Maar nee, een bassin dat we hadden staan en waar regenwater in was gekomen (en bladeren en algen en andere ‘natuurlijke’ viezigheid) was goed genoeg. Om de witte hond weer wit te krijgen?

Enfin. Eenmaal klaar en het bezoek ten einde, bewonderden we vanuit de verte nog wat daken, die momenteel worden voorzien van nieuwe dakpannen. De voorbereidingen daarvoor zijn al een ruim halfjaar aan de gang. Het moest ook al veel eerder helemaal gebeuren, maar wegens nestelende vogels was de uitvoeringsprocedure uitgesteld.

Tja.

Het is een fraai gezicht. Tot me ineens iets inviel: „Het is net een dak vol bokkenpootjes?!”, liet ik mij ontvallen, want zo vond ik het eruit zien.

Toen hield de oud-collega het niet meer en barstte in lachen uit.

Reacties