Een gitaar, een broer en verder geen vragen…

Graag wil ik de lezers attenderen op een bijzondere vorm van journalistieke vernieuwing in het Algemeen Dagblad: de human-interest reeks ‘De jonge jaren van…’. Een ronduit verfrissende aanpak, waarbij niet de daden of denkbeelden van politici centraal staan, maar een schets van hun jonge jaren.

En wat een mooie keuze om in de eerste afleveringen kennis te mogen maken met de jonge Geert Wilders en Benjamin Netanyahu. Twee politici die hun sporen ruimschoots hebben verdiend.

Gitaarspelende puber uit Venlo

Wilders is genoegzaam bekend als de leider van een eenmanspartij die moslims structureel ontmenselijkt, moskeeën wil sluiten en Nederlanders met een dubbele nationaliteit het stemrecht wil afpakken. Hij zaait wantrouwen tegen de rechterlijke macht, de pers en de parlementaire democratie en draagt ministers voor die de racistische ‘omvolkingstheorie’ aanhangen.

Ook steunt hij Israëls bezettingspolitiek en sympathiseert hij met corrupte, autoritaire leiders als Orbán en Le Pen – kennelijk allemaal geen beletsel om hem te portretteren als een gitaarspelende puber uit Venlo die enige tijd in Israël doorbracht. Iedere kritische reflectie op zijn huidige agenda blijft achterwege.

Over debatteren en broederliefde

Een vergelijkbaar portret wordt geschetst van Netanyahu, een politicus die aan het hoofd staat van het meest extremistische kabinet uit Israëls geschiedenis. Zijn regering ondermijnt het Internationaal Gerechtshof en stimuleert de illegale uitbreiding van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Ministers uit zijn coalitie spreken openlijk over het ‘vernietigen’ van Gaza en het permanent verdrijven van Palestijnen.

Onder Netanyahu’s leiderschap zijn internationaal recht en mensenrechten systematisch met voeten getreden – met duizenden doden, waaronder talloze kinderen, als gevolg. Maar goed, hij hield al als jongeman van debatteren en had een sterke band met zijn broer, zo lezen we. En dat maakt natuurlijk veel goed. Verder geen woord van kritiek op de man.

Een glijbaan naar normalisering

Het AD schetst de mens, maar sluit de ogen voor zijn daden. Wat het AD presenteert als ‘persoonlijke portretten’ is in feite een glijbaan richting normalisering. De serie slaagt erin om politieke extremisten neer te zetten als sympathieke jongemannen en laat ondertussen elk kritisch kader achterwege. De journalistieke waakhond slaapt, of kwispelt – het is soms lastig te beoordelen.

Wat we wel weten is dat de vraag niet is of deze mannen sympathiek zijn, maar of hun ideeën dat zijn. Journalistiek die dat verschil niet maakt, faalt in haar opdracht.

Reacties