Arles

Het fotofestival van Arles bestaat al sinds 1970, deze zomer heb ik het voor het eerst bezocht.  Zoals ik bewondering heb voor hoe sommige dichters in enkele woorden, zinnen of strofen zoveel kunnen zeggen, heb ik dat ook voor fotografen en hun beelden.

Ooit in een vorig leven was het mijn droom van fotografie mijn werk te maken, ik bleek er niet voor in de wieg gelegd. Ik heb meer ruimte nodig om te zeggen wat ik wil en heb gemerkt dat het schrijven van romans daarom beter bij mij past.

Het werk dat dit jaar in tientallen locaties van ‘Vincent’s stad’ tentoongesteld is, vertelt meer verhalen dan een schrijver in zijn leven kan vastleggen. Van de heksen in ballingschap in Ghana (Ann-Christine Woehrl) die, gebasseerd op vaak een onbewezen beschuldiging van hekserij door een dorpsgenoot, voor hun leven uit hun gemeenschap worden verbannen, tot beelden van de US1 (Bernice Abbott), Amerika’s eerste Highway.

Onbeschrijfelijke armoede

Deze serie uit de jaren 50 neemt je mee naar een tijd, nog geen mensenleven geleden, waarin de segregatie nog diep in de Amerikaanse maatschappij geworteld was. Van de onbeschrijfelijke armoede in het door de maffia onderdrukte Palermo van de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw (Letizia Battaglia) tot de indrukwekkende en indringende portretten van Aboriginals die als jonge jongens onvrijwillig uit hun gezinnen werden gehaald en in internaten werden opgenomen om ze te leren wat beschaving is. Een omgeving waar geweld en misbruik aan de orde van de dag was.

Maar ook ontroerende en positieve aandacht voor LHBTIQ+, om dan weer te belanden tussen de indrukwekkende landschappen van Todd Hido die ruig en soms zo meeslepend zijn, waardoor je je even in een ijskoud winterlandschap waant in plaats van een Zuid-Franse stad waar het dertig graden plus is.

Ach, waarom probeer ik in maximaal vierhonderd woorden te vangen wat ik in een eventuele volgende roman van meer dan 60.000 niet eens kan vertellen?

Wie in beelden wil ervaren hoe deze verhalen kunnen raken, hoe mooi maar soms ook lelijk onze wereld is, moet er eigenlijk zelf maar een keer naar toe.

Reacties