Wennen

Herfst 1973. Ze heeft zojuist zoonlief van 3 jaar oud naar bed gebracht. Tijd om de dag van vandaag de revue te laten passeren. „Nu weet ik waar hij bang van was”, zei ze. Waarop zijn vader antwoordde: „Hij zal eraan moeten wennen.”

Er was die dag dan ook een bijzondere gebeurtenis op haar radar geland. Zoonlief die zich angstvallig vastklampte aan een tafelpoot, omdat hij vreesde door een onzichtbaar monster te worden opgevreten. „Maar prulletje toch, dat is de radio!”

Via mijn vier jaar oudere neef wordt mij duidelijk waar ik destijds bang van was: die laatste 20 seconden van dat muzieknummer dat hij op een singeltje had. De A-kant van The Song Is Over. We schrijven 1978 en het gezelschap is weer op de radio met de andere kant van Can’t Talk Now. En een jaar later is het echt raak met de keerzijde van Only A Matter Of Time.

Big Brother

De 1980s. King Dark, Orwell’s Year, allebei prachtige nummers, maar het is weer die andere kant die in het collectieve geheugen gegrift staat. Zelf ga ik door een donkere periode en voel ik wat de hoofdpersoon in dat beroemde boek van die naamgenoot van die gitarist doormaakt. Ik ervaar mijn klasgenoten namelijk ook als een overal beglurende Big Brother.

De 1990s. Er valt niets meer om te draaien. Een compact disc heeft maar één afspeelbare kant. Verder heb ik een periode van mijn leven afgesloten waarop ik niet meer terug wil kijken. Ik laat de naakte waarheid aan die band over.

2000. De ultieme compilatie. Rinus heeft gelijk, terugkijken is best wel leuk. Ik stel de soundtrack van mijn leven samen. Cameron Crowe, Almost Famous. Ik vraag me af wat er zou zijn gebeurd als William in Den Haag was opgegroeid. Het is een gedachte die mij niet meer loslaat en waardoor ik vier decennia Nederpop in het algemeen en deze band in het bijzonder ben gaan ontdekken en waarderen. Ook omdat de aaneenschakeling van al die nummers het verhaal vertelt dat ik graag wil schrijven. En terwijl ik schrijf, voel ik hoe hij als een grote broer over mijn schouder gluurt.

Sprakeloos

2021. Die andere kant van het menselijke bestaan, waar we het liever niet over hebben. Als een B-kantje weggestopt. Ik ben sprakeloos, maar ik zal eraan moeten wennen. Er heeft zich een onzichtbaar monster in hem genesteld. Het zal slechts een kwestie van tijd zijn.

23 juli 2025. The song is over. Wat blijft, zijn de herinneringen. Aan Radar Love, Movin’ Down Life, Weekend Love, Twilight Zone, When The Lady Smiles. En die honderden andere songs die ze gemaakt hebben en die mij blijven inspireren. Misschien wel tot het schrijven van een rockopera, wie zal het zeggen.

From heaven, from hell, I’m lost in your spell.

Rust in vrede, George.

Reacties