Afscheid

„Als u deze brief ontvangt, ben ik er niet meer. Het is mijn laatste wens dat deze brief geplaatst mag worden, omdat ik op deze manier aandacht wil vragen voor de stille wanhoop van mensen die in dezelfde situatie zitten als ik.”

Zo begint een brief aan een krant, die hem niet wilde plaatsen. Omdat mijn echtgenote journalist is bij die krant, ben ik in het bezit gekomen van de brief, die mij zo aangreep dat ik zocht naar een manier om recht te doen aan de laatste wens van een mens in nood. Waarschijnlijk verschijnt er wel een artikel n.a.v. deze brief.

Uitgesloten

„Deelnemen aan de samenleving is voor mij uitgesloten. Ik kan niet meer reizen met het openbaar vervoer, ik kan niet naar het winkelcentrum, geen boodschappen doen of een pakje naar een servicepunt brengen, ik kan niet meer naar een restaurant of op een terrasje zitten. Zelfs mijn eigen tuin werd een No Go-area. Ik leef binnen de vier muren van mijn woning. Niemand ziet mij, ik ben onzichtbaar en onhoorbaar, ik besta nergens.

Al minstens 20 jaar schrijf ik brieven naar overheid, gemeentelijke instanties, naar kranten en scholen, ik heb petities ingediend, ik heb meegelopen met een demonstratie, ik deed onderzoek en schreef een artikel voor een tijdschrift. Maar ik werd zieker en zieker en het mocht niet baten.

Vroeger was ik superactief: ik had een baan, ik had vrienden, ik danste, ik ging naar de bioscoop, het filmhuis, theater en concerten, ik zong in een band, ik volgde cursussen en workshops. Nu leef ik in een gevangenis: ik mediteer, ik lees, ik beweeg, ik luister muziek, ik speel gitaar.

Maar dit is geen kwaliteit van leven meer!

Inmiddels ben ik al jaren aan huis gebonden. Ik kan niet meer mijn huis verlaten zonder ziek te worden: griepachtige verschijnselen, hoofdpijn, slapeloosheid, brain fog, moeheid, nekpijn, pijn achter de oogbollen, druk in het hoofd en hartkloppingen. Sommigen moesten hun huis ontvluchten en leven in een caravan of camper in het bos. Ik mag nog van ‘geluk’ spreken, omdat ik tot het laatste moment thuis kon blijven.

Met deze brief vraag ik voor de laatste keer aandacht voor de stille en onzichtbare wanhoop van stralingsgevoelige mensen.”

Stralingsgevoeligheid

Overal is Wifi, overal lopen mensen met smartphones. Er zijn mensen die daar gezondheidsklachten van krijgen.

Tussen de oren? De oncoloog Prof. Dr. Dominique Belpomme onderzocht 1216 patiënten die beweerden aan stralingsgevoeligheid te lijden. Google maar eens op zijn onderzoek.

Dit najaar verschijnt een boek over wat elektromagnetische straling is en vooral wat het met ons doet: Hoe Slim Wil Je Zijn? – Altijd online, heel wat minder onschuldig dan het lijkt. Een eye-opener voor wie daarvoor open staat.

Reacties