Rita en Arie 1-1 (2)

Hoe reageert Rita op de actie van Arie, nadat hij haar fiets in de gracht heeft gegooid? Lees mijn eerdere column hierover, 1–1.

Er klonk nog net geen applaus uit de buurramen, maar de amusementswaarde werd in de buurt hogelijk gewaardeerd. Buurman Arie maakte zich uit de voeten om zich in zijn woning te verschansen. Buurvrouw Rita kwam op haar beurt zo’n drie minuten later gillend en krijsend, met het stoom uit haar oren, naar buiten. Met als gevolg dat de halve buurt nog steeds hangend uit de ramen in spanning de volgende scene afwachtte. Buurvrouw ging al krijsend het trappenhuis weer in en er zal zich ongetwijfeld buiten ons zicht een fikse verbale of wellicht fysieke knokpartij van Russisch-Oekraïense omvang hebben afgespeeld.

Of de voordeurruiten het overleefden, was voor ons dan weer niet te controleren.

Duikers en al

Buurvrouw – of een andere buur – had inmiddels de politie gebeld. Die schakelden op hun beurt weer de brandweer in met duikers en al. Zij wisten de fiets weer op het droge te krijgen.

En buurman en buurvrouw? Die waren inmiddels weer buiten en vervolgden in het bijzijn van de moeilijk kijkende dienders hun hoogoplopende discussie, waarna buurman uiteindelijk achter in de politiewagen werd gezet en uit het zicht verdween. Buurvrouw trok met een triomfantelijke blik haar voordeur achter zich dicht.
1-1!

Bedrogen

Buurvrouw leek duidelijk de morele winnaar van deze editie, maar ook deze keer bedrogen de adders onder het gras ons allemaal. Het bleek slechts de opstap naar een volgende episode. Dit keer rond de lucratieve bijverdienste van onze buurvrouw.

We wisten allemaal dat buurvrouw er – veelal tot in de nachtelijke uurtjes –  een nogal lucratieve bijverdienste op na hield en zo gebeurde het eens dat er midden in de nacht een oververhitte, wulps hijgende Jodokus Bovenwind per abuis bij buurman Bolderbast aanbelde. Die had standaard een emmer met hormonentemmend ijskoud water klaarstaan. Gevolg: het slachtoffer verloor al vluchtend zijn schoen en sloeg hinkepinkend in zijn windjack op zijn Donald Ducksokken op de vlucht. We zijn nog altijd benieuwd hoe hij dat thuis uit heeft gelegd.

Vindingrijker

Er werden toen gelukkig nog geen rare explosieve tasjes aan een deurknop gehangen. Nee, buurman was veel vindingrijker en origineler. Toen buurvrouw een paar dagen later een middag uithuizig was maakte hij met behulp van een schroevendraaier in grote letters op Bargoense wijze wereldkundig dat zijn buurvrouw het oudste beroep ter wereld uitoefende. Buurvrouw op haar beurt nam enige tijd later, bij afwezigheid van buurman, wraak door op dezelfde wijze op zijn voordeur in een sociale taalvariatie duidelijk te maken dat buurman voor zijn dagelijkse kost souteneur was. Dat was overigens niet waar, maar wel weer gegarandeerd de opmaat naar een volgende veldslag.

In die dagen zette ik bijna iedere avond wel de cola en popcorn paraat. Daar kon geen Playstation tegenop! Eigenlijk misten we alleen nog een bel-Chinees die ons entertainment met wat illegale weddenschappen verder had kunnen opleuken.

Maar ook de onderhoudsschilder en glaszetter van de woningbouwvereniging vaarden er wel bij.

Verwoed visser

Buurman Arie wist niet alleen door de hilarische ruzies de aandacht naar zich toe te trekken. Hij was dus ook een verwoed visser en zoals ik in de vorige column al vertelde, spuugde hij niet bepaald in een glas bier meer of minder. Op deze rustige zwoele nazomerse middag had Arie zijn visstoeltje uitgeklapt en zich met hengel, wormen en bier (veel bier!) langs onze gracht gesetteld. Ik was niet thuis die middag. Buurvrouw blijkbaar ook niet. Of ze vond het te warm om ruzie te maken. Tot overmaat van ramp beten de vissen niet, dus buurman nam van verdriet nog maar een slokje. En nog één, mwah, nog eentje.

Een passant zag het gebeuren en dat heeft wellicht buurmans leven gered. Arie werd namelijk wat draaierig, zakte weg, zat daardoor scheef onderuit op zijn stoel en… langzaam maar zeker gebeurde het… plonssss. Daar lag tie, midden tussen de vissen en een wat verdwaalde drijvende olievlek. Hij was gelijk klaarwakker, ging kopje onder en kwam weer boven met een flinke pluk kroost over zijn grijze kruintje.
Buurman oogde toch al niet bepaald als een topatleet, maar zwemmen was met zijn logge lijf, inclusief een halve alcoholvergiftiging absoluut onbegonnen werk. Ondanks het feit dat buurman nou niet bepaald erg geliefd was, is hij wel door de passant en buurtbewoners met veel pijn en moeite weer op de kade gehesen. De inmiddels gealarmeerde ambulance en politie konden onverrichter zaken weer retour.

Tijden veranderen

Je kon het je vijftien jaar geleden niet voorstellen, maar vandaag de dag wordt er vooral reikhalzend uitgekeken naar een keurige, moralistische en gezellige buurtbarbecue waar ik mijn huidige buren over een hockeywedstrijd of een potje golf hoort praten. En ik bedenk: is dat nou een handicap of niet? Ach….tijden veranderen

Reacties