Schone schijn

„We gaan beginnen met de virtuele rondleiding van onze nieuwe praktijk.” Resoluut en bijna dwingend vraagt de tandartsassistente met felgele centimeterslange nagels, zich hardop af of ik er klaar voor ben.

Ik stem toe, mezelf afvragend wanneer ik gewoon geholpen word voor de vulling waarvoor ik een afspraak had. Ik doe mijn best enigszins geïnteresseerd te volgen wat ik op het scherm zie verschijnen, afgeleid door de nieuwe tandarts zelf, die naast me staat in een onbescheiden walm van aftershave en tanden zo wit dat het pijn doet aan je ogen om er naar te kijken. Er wordt me vooral een mix voorgeschoteld van wat ik toch allemaal wel niet moet volgen van de praktijk op hun social media. Toch echt het allerbelangrijkste blijkbaar.

Selfie

Mijn gedachten dwalen af naar eerder die middag tijdens een bezoek aan een vriendin. Voordat ik daar een slok had kunnen nemen van mijn koffie, lees latte cappuccino américaine differance vegan, begon zij al hysterisch de schutting in haar tuin te filmen met haar telefoon, om zo het beste zonlicht te vangen om daar een selfie van ons samen te willen maken. We moesten toch vooral nog even wachten voor dat moment op het golden hour, dat garant stond voor zachter licht en minder rimpels op ons gezicht.

Na een uur durende fotoshoot waar het koninklijk huis jaloers op zou zijn geweest, kon de selfie gepost worden op social media met een, naar haar eigen voldane conclusie, gevatte tekst erbij. Zodat vooral de buitenwereld maar de indruk moest zien hoe geweldig leuk ons moment samen was. Het restant van mijn inmiddels koude ‘koffie’ liet ik maar staan, om vervolgens afscheid te nemen van mijn vriendin, die drukker was geobsedeerd naar haar telefoon te kijken, waarbij ze euforisch uitriep dat er al vijf likes waren geplaatst bij de selfie, binnen twee minuten.

Honende lach

Tijden veranderen. In de twintig minuten die ik nodig had om van mijn vriendin naar de tandarts te rijden, kreeg ik een direct message van mijn tienerdochter met de vraag of ik boodschappen kon doen. Want haar vriendje kwam eten en ze wilde gaan koken voor hem en voor mij. Op mijn wedervraag of ik dan lasagne of spaghetti mee zou nemen, werd hartelijk en bijna honend gelachen. Nee, hoe haalde ik het in mijn hoofd, onvoorstelbaar.

Een ingrediëntenlijstje volgde met linguini, black tiger-garnalen en verse truffel. En aangezien ze op Snapchat kon spotten wat mijn locatie was, moest ik toch vooral lichtelijk op gaan schieten, want de supermarkt ging zo dicht. Weer thuis aangekomen met een gemaakte vulling en een stormvloed aan appjes van mijn vriendin over hoe flitsend goed de post wel niet was gegaan, kijk ik in de spiegel. Ik hoor de woorden van mijn moeder weer binnenkomen in gedachte die ze uitsprak toen ik zelf als tiener, volgens haar zeggen te vaak in de spiegel keek. „Het gaat om het innerlijk meid, mooi van binnen is veel belangrijker.” Wat had ze gelijk. En met die wetenschap begin ik aan mijn bord linguini met black tiger-garnalen.

Reacties