Hondenbelasting of hondenverwaarlozing?

In Nederland betalen hondenbezitters jaarlijks vele tientjes tot honderden euro’s aan hondenbelasting. In Waalwijk alleen al incasseert de gemeente meer dan een kwart miljoen euro per jaar. Je zou denken dat daar iets tegenover staat. Fatsoenlijke hondenuitlaatplaatsen bijvoorbeeld. Regelmatig onderhoud. Veiligheid.

Maar wie dat verwacht, komt bedrogen uit. In Waalwijk wordt het geld geïnd, maar de zorg afgeschoven.

Neem de hondentoiletten, ooit bedacht om het uitlaten in goede banen te leiden. Die uitlaatzones blijken nu een mijnenveld van grasaren – scherpe, weerhaakachtige zaden die zich vastboren in hondenpootjes, oren en neuzen. Veroorzaken abcessen, infecties, operaties. In het ergste geval: overlijden. Niet een klein ongemak dus, maar een serieus en structureel gevaar. En wat doet de gemeente?

Helemaal niks.

Rubbertjes

Of nee, erger: ze sturen een mail terug waarin ze uitleggen dat je zelf maar hondenschoenen moet kopen.

Hondenschoenen.

Alsof dat een normaal gemeentelijk antwoord is. Alsof het heel redelijk is om, na het betalen van belasting, ook nog voor 60 euro aan rubbertjes om iedere poot te wikkelen omdat de gemeente haar eigen uitlaatstroken niet fatsoenlijk onderhoudt. Het is het bestuurlijke equivalent van: ‘Eigen schuld, dikke bult.’

En dan komt het: „Het welzijn van honden is de verantwoordelijkheid van de eigenaar.” Natuurlijk is dat zo. Net zoals verkeersveiligheid in de auto begint bij de bestuurder. Maar dat ontslaat de wegbeheerder niet van zijn plicht om gaten in het asfalt te dichten. Dat is precies wat hier gebeurt: de gemeente legt de rekening bij de burger, steekt het belastinggeld in de algemene pot en wast vervolgens haar handen in onschuld.

Ronduit cynisch

Er wordt minder gemaaid, zeggen ze, „voor de biodiversiteit”. Mooie term, zeker. Maar biodiversiteit is geen vrijbrief voor nalatigheid. En het is ronduit cynisch dat net de plekken waar honden mógen lopen – de plekken waarvoor nota bene belasting wordt geheven – overwoekerd raken door potentieel dodelijke vegetatie. Ondertussen zijn er nauwelijks waarschuwingsborden, geen preventieve maatregelen. En als je er iets van zegt, krijg je een mail met een link naar een webwinkel voor hondenschoeisel. Serieus.

Wat we hier zien is symptomatisch voor een groter probleem: de gemeente wil wel innen, maar niet leveren. Jaar na jaar verdwijnt het geld richting algemene middelen, terwijl de voorzieningen verslonzen. En als je klaagt, ben je lastig. Als je waarschuwt, ben je dramatisch. Als je actie eist, moet je vooral even zelf googelen naar een oplossing.

Onvermogen

Maar de oplossing ligt niet bij de burger. Die ligt bij het gemeentebestuur, dat er allang voor gekozen heeft om te bezuinigen op zichtbare zorg in de openbare ruimte, zolang de begroting maar sluit. Grasaren groeien stil – net als het bestuurlijk onvermogen dat ze laat woekeren. En zolang gemeenten zoals Waalwijk doorgaan met dit soort gemakzuchtige afschuifgedrag, blijft de belastingbetaler achter met modderige voeten, gescheurde schoentjes en een hond op de operatietafel.

Waalwijk is in gebreke gesteld. Terecht. Want als je geld vraagt voor iets, dan moet je ook leveren. Dat heet fatsoen. Dat heet bestuur. En dat heet: je verantwoordelijkheid nemen. Hondenbelasting is geen grap. Grasaren ook niet.

Dus beste gemeente: of u maait voortaan wél op tijd, of u stopt met incasseren.

Want van schoenen kopen, zijn we voorlopig klaar.

Reacties