De heer Vreeswijk – bonusbloemkool

Ja, wat moet hij nu met die kaiserbroodjes zonder barcode? Ze zijn wel lekker, tenminste als ze een beetje bruin zijn afgebakken, maar die nare Duitse naam irriteert hem. Vader kocht ze uit principe niet.

Pistoletjes zijn er natuurlijk weer niet, trouwens aan die naam kleeft ook bloed.

Ah! Hier staan ze op het schermpje. Drie stuks, het is tenslotte weekend en dan mag de heer Vreeswijk zich best wat luxe permitteren. Hè, waar zit die barcodesticker van de sperzieboontjes ook alweer opgeplakt? Vroeger was dat makkelijk: gewoon op het losse plastic zakje, maar dat mag niet meer. Nu liggen de boontjes los in zijn tas, naast de komkomm… Natuurlijk! Daarop heeft hij de sticker geplakt, naast de sticker van de komkommer zelf én die van de bloemkool. Het groen heeft hij eraf gerukt, want daar betaalt hij niet voor. Kom nou, hij is zich daar een haartje betoeterd zeg!
Hè? Nu staan er drie komkommers, maar geen sperzieboontje en bloemkool op het scherm. O jee, wat nu?

„Meneer, de sperziebonen staan er niet op.”
„Nee, die zitten bij de komkommer.”
„Huh? Komkommers zijn toch geen sperziebonen?”
„Nee, op de komkommer zit een sticker van de sperziebonen. Ik krijg het echt niet voor elkaar om elke sperzieboon apart af te wegen en van een sticker te voorzien…”
„Ja, ja. Nou, zo klopt het wel, u mag betalen.”

Buiten, blij met deze goede afloop, constateert de heer Vreeswijk tot zijn ontzetting dat hij de bloemkool niet heeft betaald. Dat meisje is vergeten de komkommer hierop te scannen; wat maken ze alles toch ingewikkeld – teruggaan durft hij niet. Stel je eens voor dat hij wordt beschuldigd van het wederrechtelijk in het bezit hebben van een bloemkool, zonder groen blad, maar dan wel met een strafblad… Nou ja, hij beschouwt het maar als een bonusbloemkool.

Als de kust veilig is, steekt de heer Vreeswijk over naar de sigarenzaak – straks denken ze nog dat hij rookt. Hier kan hij op zijn gemak een verjaardagskaart uitzoeken met maar één postzegel door de man erop geplakt. In de supermarkt moet hij een heel velletje nemen. ‘Van harte gefeliciteerd en nog vele gezonde jaren.’ Meer hoeft er niet op te staan, eenvoud siert de mens. Het is alweer een tijd geleden dat hij iets heeft gepost. Laat hij dat maar meteen doen ondanks de zware boodschappentas, dan is hij ervan af. Mensen bezwaren je al genoeg, ook al zijn ze jarig.

De heer Vreeswijk steekt over, naar het pleintje en ziet… geen brievenbus meer. Wel een mededeling: ‘Voor de dichtstbijzijnde brievenbus dient u op de site van PostNL te kijken…’

Vroeger diende de PTT de mens, de burger, die nu de digitale bediende is geworden. Nou ja, dat komt morgen wel. Gauw op huis aan om de kaan te braden. Sperziebonen of bloemkool? Bloemkool maar, dan is die tenminste uit zijn bezwaarde geweten verdwenen.

Reacties