Geen stuiver minder voor opa en oma

Het is zover. De ambtelijke ijskast schuift weer een la open en haalt er een bezuinigingsplan uit dat klinkt als een laffe mop: „Wat krijgen Nederlanders na een leven lang werken? Minder AOW, hogere zorgkosten en het vriendelijke verzoek of ze misschien nog wat langer willen doorbuffelen.”

Lach je niet? Dat komt omdat het geen grap is. Het is bloedserieus. En het komt van de bovenste plank van onze ’topambtenaren’.

In een land waar het aantal ambtenaren sinds 2015 met een kwart is gegroeid – lees: tienduizenden extra loketten, vergadertijgers en beleidsvisies – is het blijkbaar makkelijker om aan het pensioen van een lasser of verpleegkundige te peuteren dan aan de vergaderbonussen van de systeembeheerders in beleidsfunctie 12. Terwijl de Haagse bureaucratie groeit als kool, en het klimaat- en asielbudget bijna obscene hoogtes bereikt, wordt Jan en Truus van 68 vriendelijk bedankt voor bewezen diensten met een schamele AOW die nóg kariger moet.

Langer doorwerken

Het advies is duidelijk: „Minder AOW, hogere eigen bijdragen in de zorg, en vooral langer doorwerken.” Wat niet in het rapport staat maar wél tussen de regels schreeuwt, is: „Redt uzelf maar.” De Studiegroep Begrotingsruimte had ook gewoon kunnen zeggen: „We hebben het geld liever voor andere dingen – windmolens op zee, bedden voor tijdelijke gasten en banen voor beleidsmakers.”
Laat het bezinken: 91.000 euro per bed voor asielopvang. Klimaatpotten die vollopen met miljarden. Maar als het gaat over mensen die dit land hebben opgebouwd, die storm en wederdienst hebben doorstaan, dan vinden we ineens de kaasschaaf uit. Wat is dat voor moraal? Wat is dat voor bestuur?

Een samenleving laat zich kennen in de manier waarop ze met haar ouderen omgaat. Maar onze elite lijkt dat vijfde gebod – „Eert uw vader en uw moeder” – niet alleen vergeten te zijn, ze lijken het actief te herschrijven: „Melkt uw vader en uw moeder, tot zij erbij neervallen.”

Hakblok

En dan zwijg ik nog over de sluipmoord op privébezit. Want naast de AOW en zorgkosten ligt de eigen woning op het hakblok, net als opgebouwde pensioenen. Alles wat de burger opbouwde, wordt in Haagse kringen bekeken als ‘onbenut kapitaal’ – een eufemisme voor: „We willen eraan zitten.”

Den Haag verkondigt voortdurend dat we moeten samenleven. Maar steeds vaker voelt het alsof sommige mensen slechts mogen samen betalen. De vergrijzing is geen begrotingsprobleem – het is een kwestie van prioriteiten. En als een overheid weigert te kiezen voor haar eigen mensen, dan is dat geen beleid meer. Dan is dat verraad aan de samenleving zelf.

Dus hier is mijn boodschap aan de heren en dames van de Studiegroep: Als u denkt dat dit land er beter van wordt door z’n ouderen te korten terwijl u zelf met de gieter rondloopt langs subsidiemooie bloempotten, dan heeft u iets fundamenteel niet begrepen van wat een land tot land maakt.
Geen stuiver minder voor opa en oma.
Eerst snijden in eigen vlees, dan pas in het brood van een ander.

Reacties