Ik heb een plan

Niet schrikken; er komt toch niks van terecht. Maar het is een goed plan, dat wel. Ik ga actie tonen en draagkracht. Ik ga waarschuwen en aanklagen. ‘We’ moeten en zullen en kunnen. ‘We’, niet ik.

Strak plan, dat. Heeft daar nou niemand eerder aan gedacht? Jawel.

VN-Plannetje

De voorzitter van de Veiligheidsraad kwam er voor de zoveelste keer mee aan. Het uitmoorden van Gaza moet stoppen! Dit is tegen alle recht en reden en geweten! Deze man is oprecht kwaad en wanhopig maar kan blijkbaar niks. Dat klopt; er is altijd wel een grote staat die vetoot en dan gaat het plan niet door. Dat weet de voorzitter dondersgoed. Maar zeggen dat je niks zegt omdat het toch niet helpt, maakt dat alle andere nikszeggers over je heen buitelen. Foei! Zoiets zeg je toch niet!

EU-plannetje

Van hetzelfde laken een pak. Ook hier veel geschreeuw en weinig wol. Nou ja; geen wol. 24 landen slaan met de vuist op tafel. Nou ja, vuist… Nou ja, tafel… En vooral niet te hard meppen; Duitsland zou eens gaan huilen.

2e Kamer-plannetje

Idem. Op 23 juli zou er een debat plaatsvinden over Gaza. Maar ja, vakantie is natuurlijk veel belangrijker dan mensenlevens in Gaza. Dus dat debat verwaterde omdat er geen meerderheid was voor de eis om ‘iets’ te doen. Kwam dat even goed uit… Nederlandse bedrijven hebben bijna 50 miljard euro in Israël geïnvesteerd, aldus SOMO. Daarmee is Nederland de grootste investeerder ter wereld. Daarom is rechtvaardigheid ongewenst. Verbeeld je dat Israël boos wordt. Weg, centjes.

Hulporganisatie-plannetje

Zij kunnen de grens niet over, kunnen niet helpen, kunnen niks. Ze zien handenwringend toe hoe heel Gaza sterft, terwijl voedselvoorraden aan de grens staan weg te rotten. Hulpverleners sterven mee. Massamoord, genocide, ramp, wereldgeweten, grote woorden die de wereld zouden moeten wakker schudden, maar die de oren van de daders nooit bereiken. Want die zijn uitgezet. Net als elke vorm van geweten, erbarmen en menselijkheid. Net als tijdens die eerste Holocaust.

En nou?

Niks. Er is al zoveel gebeurd en zonder dat er iets veranderde. Daar kan dus nog wel ‘iets’ bij. Duizend dode hongerenden bij verdeelpunten, die in werkelijkheid alleen mensenvallen zijn. Al 60.000 oorlogsdoden, vernielde infrastructuur, kapotgeschoten ziekenhuizen en scholen, in totaal zelfs meer dan 200.000 doden, maar die tellen niet mee omdat ze niet aan de oorlog stierven maar aan ziekten, honger, en verwondingen door kogels, gevolgen dus van die oorlog. Zij die de honger overleven, sterven straks in een openlucht-concentratiekamp. Dat is een heel ander concentratiekamp dan Dachau, dus mag het wel. Mensen die onmenselijke namen krijgen: ratten, afval, zwerfvuil. Mensen die bij hun creperen worden bekeken vanachter de veilige grens door lachende vijanden. Weer een dode erbij, Proost!

Werkelijkheid

Ziehier de werkelijkheid: steeds meer afgeschoten Gazanen hebben de kogels in hun genitaliën. Duidelijker kan die boodschap niet zijn: na deze generatie zal er geen volgende meer komen. Rust in vrede, Gaza, in de wetenschap dat jullie straks herdacht en beweend worden. Ondanks tachtig jaar herdenken vol krokodillentranen, excuses en lege dode woorden hebben we niks geleerd van WO II. De geschiedenis blijft zich herhalen. De endlösung is exact hetzelfde. Compleet met regeringen als toeschouwer. Net zolang tot de oorlog ook ons bereikt en ook wij worden verraden door ‘onze’ wegkijkende en weghollende overheid. Dit nooit meer. Maar wel elke keer weer. En overal.

Reacties