Coldcalling door de sportschool

Het was zover. Ik had me laten paaien voor een proefles bij een lokale sportschool hier in de buurt. Niet de Basic-fit, de Fitklub of vergelijkbare budgetaanbieders, want die boden in het AI-tijdperk 2025 geen persoonlijke groepslessen meer aan. ‘Enkel virtueel’ bleek het credo. Persoonlijk contact is uit jongens, UIT!

Dat persoonlijke aspect van die groepslessen was nou alleen juist wat me zo aansprak. Ik wil niet ronddartelen, dansen en mijn lichaam in ongemakkelijke manoeuvres duwen voor een publiek scherm in mijn eentje. Ik wil een les met echte mensen van vlees en bloed, zodat ik in ieder geval het ongemak kan delen. Maar goed, misschien ben ik daarin in de 00’s blijven hangen. Het zonder schaamte poseren voor selfies op openbare grond is me namelijk ook nog niet gelukt.

Enfin, na een aantal uren Google te hebben doorgepluisd om de aanwezige opties in mijn lokale dorp te verkennen, kwam ik uit op De Sportschool. En dit was ook terecht De Sportschool met een hoofdletter S. Alles was er, persoonlijke begeleiding, op de individuele plooi en darmcelwand van jouw lichaam gemaakte voedingsplannen, mannen die naderhand je kuiten masseren met gouden vingers, zodat je na je les ontspannen en zonder spierpijn het (werkende) leven weer tegemoet kunt stappen (oké, dat laatste heb ik misschien zelf verzonnen, maar dit was wel overduidelijk de sfeer, oftewel ‘vibe’, die ze wilden afgeven).

Rode vlag

Ik had zelf alleen maar een simpele checklist: bereikbaar met de fiets? Echte en leuke groepslessen? Relatief schoon? Oh, en zeer belangrijk: doen jullie aan een gratis proefles?, vroeg ik per mail. Nog geen kwartier later werd ik teruggebeld (dit had al een rode vlag moeten zijn). „Jazeker”, zeiden ze. „Dan plannen we ervoor wel graag een kennismaking in.” Zucht. Prima.

Die persoonlijke kennismaking had ik op zich wel kunnen verwachten. Hoe bind je anders nieuwe zieltjes aan je als de Basic-Fit en de Fitklub met 15 euro per maand nagenoeg dezelfde sportschoolattributen aanbieden? Uiteindelijk beweeg je toch allemaal op dezelfde linoleumvloeren.

Bellen… elke dag

Na telefonisch te hebben beloofd dat ik ergens gedurende de dagen erna zou terugbellen voor het plannen van de kennismaking, begon het. Het bellen. Elke dag. Minimaal 3-4 keer per dag belde een vreemd 06-nummer me zonder een voicemail achter te laten. Vreemd, dacht ik even. Een korte Google-actie toonde echter al snel aan dat het ging om De Sportschool. Ik voelde weerstand. De potentiële fijne sportplek vertaalde zich in mij tot de zakelijke variant van die net iets te enthousiaste man (of vrouw), die teveel boeken over assertiviteit heeft gelezen en net wat te graag wil. Dit type man of vrouw denkt bijvoorbeeld onterecht dat het een goede move is om zes keer laten weten dat hij er écht heel erg naar uitkijkt om met je op date te gaan (en daar vaak ook direct laat vallen wat voor intense klik hij wel niet met je voelt).

Oh en hee, hoe kijk je er eigenlijk tegenaan om na twee maanden te gaan samenwonen en drie kinderen in de komende vijf jaar te produceren? Zowel in menselijke als zakelijke interacties is wat mij betreft een balans in het contact belangrijk. Deze basis bleek bij De Sportschool, ondanks al zijn spannende combi-pakketten en apparaten, te ontbreken.

Dus, toch maar op zoek naar een andere sportschool. Eentje die mij ook eens moeite laat doen.

Reacties