De Aarde zucht en denkt: ‘Doe maar even normaal’

Er was eens, of beter: er ís, een planeet. Niet de grootste, niet de slimste, maar wel eentje met geduld. Aarde, zo heet ze. Al miljarden jaren draait ze haar rondjes, zonder haast, zonder drama. Vulkanen? Gaat wel weer over. Kometen? Beetje krater, beetje stof. Leven? Komt en gaat.

Maar toen kwamen er mensen.

Ze bouwden steden, raketten, goksites en iets wat ze ‘waarde’ noemden, maar dat vooral klikjes, muntjes en meningen waren. Ze dachten dat ze het voor het zeggen hadden. Zelfs over haar.
„Red de planeet!”, riepen ze, terwijl ze hun afval netjes sorteerden in plastic bakjes met stickers.
Aarde rolde met haar tektonische ogen.

Oprisping

In een soort kosmisch koffiemomentje met Mars en Venus deed ze verslag.
„Ze denken dat ze mij kapotmaken”, zuchtte ze.
Mars knikte droog. „Dat dacht de trilobiet ook.”
„Of de dinosauriërs”, zei Venus. „Beetje steen uit de ruimte en hup: tafel leeg.”
„Precies”, mompelde Aarde. „Ik veegde ooit 90 procent van al het leven weg met één oprisping. En kijk me nu. Vol beton, gebral en digitale gebedsmolens.”

Ze had niks tegen leven, hoor. Ze vond bacteriën prima, korstmossen fijn gezelschap, zelfs vissen waren doorgaans rustig. Maar deze soort… ze maakten lawaai. En ze dachten dat alles van hen was. Zelfs zij.

Toch was het aandoenlijk. Niet hun gedrag, wel hun misverstand. Ze dachten dat als zij verdwenen, alles zou instorten. Maar zij wáren het ding dat instortte. Klimaat? Verstoord. Water? Wordt gerantsoeneerd. Rust? In de uitverkoop.

Projectje

En zij maar roepen: einde van de wereld.
Nee hoor.
Einde van jullie projectje.

Ze keek naar een smeltende gletsjer en haalde haar schouders op.
„Warmtedeken af, frisse lucht erin.”

En als de mens straks het licht uitdoet, uit domheid, uit koppigheid of gewoon omdat hij zijn eigen spiegelbeeld zat is, dan zal Aarde even uitrekken, gapen, en iets nieuws laten groeien.
Iets stillers. Iets met geduld.
Misschien weer trilobieten. Die waren niet spectaculair, maar ze klaagden tenminste niet.
Of niks. Ook goed.
Rust is óók een ecosysteem.

Reacties