Kan iemand me vertellen waarom hovenier Harry ineens klinkt als Barack Obama?

Vroeger hadden we Harry als tuinman. Hartstikke aardige gast. Een man die altijd aan kwam rijden met een aanhanger vol takken en tuingereedschap. Tegen het einde van de zomer dropte hij een A4’tje in de bus: “Tuin winterklaar maken? Bel Harry!” Daaronder een breed grijnzende Harry, leunend op zijn schoffel.

Ja, er stond weleens een dt-fout in die flyer van Harry. Of een kromme zin. Maar dat deerde niet. Als Harry langs was geweest, voelde de tuin als een oase. Je weet wel, zo een waar geen meditatiesessie tegenop kan. Zacht ruisende blaadjes. Grondbloeiers die je toelachen in het zonlicht. Woekeraars teruggefloten.

Harry kwam, zag, wiedde en snoeide. En als je hem vroeg: “Wil je nog koffie?” zei hij steevast: “Lekker bakkie!”

De laatste tijd maakte ik me een beetje zorgen om Harry. Ik weet het niet. Hij klonk gewoon anders. Alsof hij niet helemaal zichzelf was. Op Instagram stond ineens een close-up van een vlinder op lavendel. In plaats van Harry op een ladder met snoeischaar. En dan die tekst eronder:

“In een wereld die steeds harder, kouder en verdeelder wordt – kiezen wij voor zachtheid. Voor verbondenheid. Want biodiversiteit is geen trend. Geen luxe. Het is een manier van leven. Voor onze tuinen. Voor onze kinderen. Voor de planeet die we delen.”

Er stonden hashtags bij.
#groenewereld #duurzaamdenken  #heelnederlandbloeit

Ik gun het Harry hoor, écht. Maar sinds hij ChatGPT heeft ontdekt, klinken zijn teksten alsof hij beleidsadviseur is bij de VN. Of Barack Obama bij zijn inauguratiespeech. Geen ‘lekker opgeruimd de zomer in’, maar ‘ecosysteemherstel op microniveau’. Geen ‘bakkie doen?’, maar ‘biodiversiteit in balans brengen met de leefomgeving’.

Ik dacht: hóe dan, Harry?

AI is prachtig speelgoed. Ik zeg het met liefde. Het opent deuren voor wie niet van nature schrijft. Maar echte nuance, het afstemmen op boodschapper én ontvanger, blijft mensenwerk. Vakwerk.

Want laten we eerlijk zijn. Obama, Gandhi, Martin Luther King… ze hadden een missie, een droom, én een stem die nazindert. Ze bereikten massa’s. Ze waren hun woorden. Nooit glad.

Als zelfs je hovenier ineens klinkt alsof hij zo het podium van de Verenigde Naties op kan lopen…Wie hoor je dan nog echt?

Vorige week zag ik Harry rijden. Raampje open. Hij Zwaaide.

“Hee Sas, binnenkort weer even bakkie doen?”

Dát is onze Harry. En dat is genoeg.

Reacties