De zelfmoord van Geert en het spook van Jacobse

Zoals elke weldenkende gepensioneerde met te veel tijd, keek ik met een kop lauwe koffie naar het extra journaal van de NOS. Speciale uitzending over de val van het kabinet.

‘Extra’, want normaal is het journaal blijkbaar niet meer voldoende om al het politiek gekrakeel in een halfuurtje te stoppen. En daar zat ik dan, in mijn ochtendjas, te kijken naar iets wat in eerste instantie op een parlementaire botsing leek, maar langzaam ontrafelde als… politieke zelfmoord. Door Geert Wilders. Live. Zonder blozen.

Altijd gedacht dat Geert Wilders ten onder zou gaan door een islamitisch complot, of door een of ander woke-beschavingsoffensief uit de grachtengordel. Maar nee hoor. Het werd een klassiek geval van: ‘Laat mij het maar zelf doen, dan gebeurt het tenminste goed.’ En eerlijk is eerlijk: als iemand zichzelf vakkundig om zeep kan helpen, dan is het Geert wel. Met z’n eigen woorden, zijn eigen grillen, zijn eigen kronkelende koers tussen ‘ik ben verantwoordelijk’ en ‘zij zijn begonnen’.

En wat een ravage. Zijn partij? Meegetrokken de afgrond in, als een stelletje slecht geborgde kampeerders in een caravan bovenaan een afgrond. Weg strategie, weg toekomst, alleen de haren nog in de wind.

De Tegenpartij

Het is op zo’n moment dat de geest van Jacobse en Van Es zich roert in mijn herinnering. De Tegenpartij! De enige club die nog over zou blijven in deze puinhoop van vallende kabinetten en verdampend leiderschap. „De Partij voor alle Nederlanders die niet meer tegen Nederland kenne.” Als dát geen actuele slogan is, weet ik het ook niet meer.

Misschien is het tijd. Tijd voor de terugkeer van De Tegenpartij. Want als het politieke landschap verwordt tot een toneelstuk zonder regisseur, dan kunnen we net zo goed de regie weer geven aan twee fictieve klaplopers uit Den Haag. Die zeiden tenminste waar het op stond. En hadden nog humor ook.

Want zeg nou zelf: liever een nepcabaret als politiek, dan politiek dat onbedoeld op cabaret begint te lijken.

Reacties