De wolf als excuus

Er is weer een aanval geweest vandaag op wolf Bram. Wolven zouden zich ‘vreemd’ gedragen, ‘ongekend brutaal’ zijn en buitenlandse experts staan voor een raadsel.

Zelfs in Brandenburg, waar zo’n zestig roedels leven, is dit fenomeen onbekend, zeggen ze. De roep om ingrijpen zwelt aan. Maar wie kijkt er echt kritisch naar de bron van deze paniek?

Welkom in Nederland, waar één roofdier al snel meer vijanden heeft dan slachtoffers. En waar de wolf niet alleen schapen maar ook diepgewortelde machtsstructuren aanvalt.

Want wie klaagt het hardst? Precies: de jagerslobby en grondeigenaren. Groepen die jarenlang onbetwist heersten over de Nederlandse natuur. Die zelf bepaalden welke dieren er te veel waren, wanneer ze ‘beheer’ nodig hadden en wie dat beheer mocht uitvoeren – met het geweer, uiteraard.

Niet te temmen

Maar de wolf is niet te koop, niet te controleren en al helemaal niet te temmen door jachtvergunningen. Hij pakt reeën zonder lidmaatschap van de wildbeheereenheid. En dat is precies het probleem!

Voor jagers is de wolf een lastige concurrent. Hij doet hun werk, gratis en effectiever. Minder reeën betekent minder jachtplezier. Minder wild betekent minder inkomsten uit jachtrechten. Dus wordt de aanval ingezet: op de wolf, op de feiten, op het gezonde verstand.

Met slimme framing, strategische paniek en af en toe een bloederige foto van een dood schaap, probeert men het beeld te creëren van een land onder dreiging. Maar de werkelijke dreiging is niet de wolf. Het is de terugkeer van een ecosysteem dat geen beheer meer nodig heeft – en dus ook geen beheerders met jachtgeweren.

Ophef om weinig

De feiten spreken voor zich: in Nederland leven naar schatting zo’n vijftien tot dertig wolven. In Duitsland zijn het er duizenden. In geen enkel Europees land is zoveel ophef over zo weinig roofdieren. Het aantal aanvallen op mensen blijft precies nul. En het overgrote deel van de schade aan vee is te voorkomen met simpele maatregelen als goed hekwerk en kuddewaakhonden.

Maar dat verkoopt niet. Angst wel. Zeker als die angst de belangen van een kleine maar invloedrijke groep dient.

De vraag die we moeten stellen is niet: „Moet de wolf hier wel zijn?”
Maar: „Waarom denken sommige mensen dat de natuur van hen is? En wie is hier nu dus het echte roofdier?”

De wolf is geen probleem. Hij is een spiegel. Hij toont ons dat echte natuur niet netjes is, niet planbaar en zeker niet te managen met Excel-sheets en jachtkalenders.

En dat is precies waarom sommigen hem zo graag kwijt willen.

Reacties