Wie betaalt, bepaalt… ook bij justitie

In Nederland geldt: heb je geld, dan regel je het wel bij justitie. Heb je dat niet, dan mag je boeten.

Jaimie Vaes, je weet wel, van die lippen… werd op straat mishandeld. De dader: haar toenmalige partner. Alles op beeld. Toch hoeft hij niet voor de rechter te verschijnen. Het Openbaar Ministerie bood hem een taakstraf aan, maar zijn zestien dagen voorarrest werden voldoende geacht. Geen zitting. Geen veroordeling. Geen strafblad. Geen gerechtigheid.

Geen erkenning

Voor Vaes geen vonnis. Geen ‘schuldig’. Geen officiële erkenning van wat haar is aangedaan. De mishandeling verdwijnt in een papieren afdoening, stilletjes weggewerkt door een overheidsinstantie die liever geen gedoe met bekende namen heeft. Haar pijn telt niet, zijn reputatie wel.

Want zo werkt het: wie geld heeft, krijgt toegang tot onderhandeling. Tot begrip. Tot ‘maatschappelijke gevolgen’ die ineens strafverlagend werken. Voor de rest? Standaardprocedure. Dagvaarding. Taakstraf. Strafblad. Geen excuses. Geen deals. Gelijkheid voor de wet bestaat, tenzij je toevallig iemand bént.

Het OM verdedigt zich met woorden als ’tijdsverloop’ en ‘media-aandacht’. De media die deze heer anders altijd zo ‘zorgvuldig vermijd’… En alsof dat iets afdoet aan het geweld. Alsof we recht spreken op basis van krantenkoppen en verjaring door populariteit. De echte reden? Het is makkelijker zo. Minder publiciteit. Minder gedoe. Doorschuiven. Klaar.

Morele leegte

En dus schuift het OM zijn eigen opdracht terzijde. Recht als instrument van algemeen belang? Vergeet het. In plaats daarvan: pragmatisme, PR-beheer en morele leegte. Het slachtoffer moet zwijgen. De dader hoeft niet te boeten, want het heeft allemaal ‘al genoeg gekost’.

Voor de samenleving is dit rampzalig. Het recht wordt steeds zichtbaarder een privilege. Wie geen geld, status of toegang heeft, leert: jij hoort bij het grijze gepeupel voor wie regels gelden. Voor de bovenlaag zijn er opties. Keuzes. Uitwegen.

Wie zich daar niet kwaad over maakt, heeft vermoedelijk het geluk nooit slachtoffer te zijn geweest. Of de luxe zich niet te hoeven voorstellen hoe het voelt als jouw pijn wordt afgekocht met mediaverlies en een goed gesprek met justitie.

Geloof vooral dat recht voor iedereen is, zolang je zelf nooit de rekening gepresenteerd krijgt.

Reacties