Voor 15 cent naar de hemel

Sinds de regel is ingegaan dat we statiegeld betalen voor blikjes en flesjes, valt het steeds vaker op dat mensen op straat rondlopen met grote vuilniszakken en overal blikjes en flesjes vandaan halen.

Bij de grotere evenementen de afgelopen jaren viel het me op als het feest voorbij is, dat mensen alle pleinen afstruinen.

De luttele keren dat ik een flesje of blikje drinken haal onderweg, heb ik mezelf aangeleerd om deze niet weg te gooien maar naast een prullenbak te zetten zodat mensen het gewoon mee kunnen nemen. Een kleine moeite voor mij en voor anderen een fijne meegenomen bijdrage aan hun strijd om het einde van de maand te halen.

Dak boven mijn hoofd

De armoede in Nederland is door meerdere factoren toegenomen. Het is te lezen in het nieuws, het is te zien in de cijfers en te verklaren vanuit diverse wereldwijde problemen. Ik merk het zelf ook aan mijn portemonnee aan het einde van de maand, maar desondanks heb ik nog steeds een dak boven mijn hoofd, elke avond een warme maaltijd en gewoon de ruimte om af en toe op vakantie te gaan en te borrelen met vriendinnen

Dus beland ik op het Amstelstation met een vriendin op vrijdagavond, nadat we ons een fles witte wijn en een borrelplank meester hebben gemaakt bij café Vrijdag en nu staan we beiden te turen naar het mededelingenbord over de situatie op het spoor. Voor mijn reis naar Leiden is het wel belangrijk, zij woont in Amsterdam, dus minder relevant. Bij diverse treinen staan +45 /+30 minuten of cancelled due to collision. Het treinverkeer van en naar Utrecht ligt overhoop en terwijl wij proberen uit te vogelen wat dat voor mij betekent, komt er een NS-man naast ons staan en steekt een sigaret op.
„Leiden is geen probleem. Je kan gewoon reizen via Schiphol”, zegt hij zonder ons aan te kijken en met zijn ogen op het bord gericht. „Ik denk alleen dat ik niet meer naar Maastricht kom” vervolgt hij zijn zin en dit keer richt hij zijn blik onze kant op.

Mijn vriendin en ik tonen beide;n ons medeleven voor deze man. Zijn haren in war door wat duidelijk een lange, zware dag was vandaag en vragen hoe dat dan wordt opgelost. Hij woont in Amsterdam, dus voor nu kwam hij er goed vanaf. Maar hij zou een weekendje weg gaan met vrienden naar Maastricht en aansluiten na zijn dienst als machinist, dus dat is jammer.

Frustratie

Hij drukt zijn sigaret uit. „Vier mensen op één dag op het spoor”, mompelt hij. In zijn stem is een ondertoon te horen die verdriet, onbegrip en frustratie doet klinken. Voor even zijn we allemaal stil.

Mijn vriendin vraagt hem voorzichtig in het gesprek of het allemaal mensen zijn die – ze wil niet oneerbiedig klinken – er zelf voor hebben gekozen of dat het ook ongelukken zijn? De cijfers over zelfdoding zijn, zolang het geen nul is, altijd te hoog en het is bekend dat zogenoemde treinsuïcide al veel mensenlevens heeft genomen.

„De meesten zijn op zoek naar statiegeldblikjes”, antwoordt hij.
Weer die stilte.
„Voor 15 cent naar de hemel hé”, vervolgt hij zijn zin.
En omdat er geen woorden zijn die genoeg zullen zijn om daar op te reageren, wensen we elkaar een prettige avond en gaan allen onze eigen weg naar huis. Onderweg naar huis denken we allemaal hetzelfde. Dat het leven duur is, maar dat voor 15 cent naar de hemel een hoofdprijs is, die niemand zou moeten betalen.

Reacties