Tijd om het verhaal van zijn sokkel te halen

Er was eens… een tijd waarin vrouwen uit ribben werden gevormd, slangen konden praten en regenbogen persoonlijke boodschappen van goden waren. Nu hebben we satellieten, therapie en Wikipedia. Toch blijven die oude vertellingen rondzingen, alsof ze de hoekstenen zijn van ons moraal en onze zin van het leven.

Religie en mythes waren onze eerste verklaringen, onze troost en structuur. Tegenwoordig lijken ze vooral op verweerde standbeelden midden in het stadspark: indrukwekkend, maar soms vraag je je af waarom ze daar nog staan.

Nostalgie is begrijpelijk, en ja, voor velen bieden deze verhalen nog steeds troost en houvast. Maar dat betekent niet dat we ze moeten blijven verheffen tot onbetwiste waarheden. Want deze oude vertellingen hebben eeuwenlang vrouwen klein gehouden, homo’s gebrandmerkt en iedereen die anders durfde te zijn buitengesloten. Denk aan die scheppingsverhalen waarin vrouwen de zondebok zijn, of wetten die diversiteit verbieden. Soms gebeurde het zelfs letterlijk met stenen in de hand.

Dat is geen poëtische overdrijving, maar keiharde realiteit. Het wrange is: we weten het. Toch blijven we deze verhalen behandelen alsof ze het ultieme morele kompas zijn, waardoor we hun macht in stand houden. Terwijl het eigenlijk bronzen beelden zijn, verroest door tijd en vooruitgang.

Gewoon mensen

Misschien is het tijd voor iets radicaals: een tijdperk zonder heilige scripts. Geen goddelijke scenario’s, geen vaststaande plotlijnen, geen opgelegde rollen. Gewoon mensen, gelijkwaardig, zonder dat een profeet, mythe of openbaring ons vertelt wie we moeten zijn.

Klinkt kaal? Misschien. Maar het is eerlijker. Warmer zelfs, omdat we elkaar eindelijk kunnen zien zonder de stof van oud zeer en vastgeroeste verwachtingen. Geen rolverdeling, geen goddelijke checklists. Alleen jij en ik, hier en nu, zonder ingewikkelde verhalen.

Verhalen zijn prachtig, als kunst en literatuur. Maar zodra ze als absolute waarheden worden gezien, veranderen ze van spiegels in kettingen. Het is alsof we een oud museum afsluiten met zware sloten, terwijl wijzelf de sleutel hebben.

Laten we die sleutel pakken. Haal de verhalen van hun sokkel. Niet met breekijzers, maar met nieuwsgierigheid en moed. We waren ooit gebonden aan deze vertellingen, maar nu kunnen we ze loslaten. Niet om ze te vernietigen, maar om ze te laten staan als herinnering, niet als blauwdruk.

Gelijkwaardigheid de basis

Misschien is het geen sprookje, maar een vooruitzicht: een wereld waarin iedereen meetelt, zonder dat iemand eerst goddelijk toestemming nodig heeft. Een toekomst waarin gelijkwaardigheid niet de climax is, maar de basis.

Dus, laten we het museum opendoen, de sloten losschroeven en zeggen: dit verhaal was lang mooi, maar nu schrijven wij het volgende hoofdstuk, zonder woorden die ons binden.

En als dat even onwennig voelt, herinner jezelf dan: zelfs het meest vergane standbeeld verdient een sopje en een nieuw plekje. Alleen zonder dat het jouw leven bepaalt.

Reacties