Bij ons op de doorstroomvoorziening

Het is wel Hemelvaart, maar ik heb niks te vieren dus ben ik net als elke donderdag op onze doorstroomvoorziening voor de Nederlandse les aan de statushouders.

Dat is veel meer dan alleen taalles. Mensen kunnen elkaar ontmoeten en begroeten, ze mogen elkaar best helpen en dat is mooi. Na hooguit een paar maanden zijn ze alweer elders, dus is het altijd afwachten wie er bij de les komt. Nieuwelingen of bekenden of allebei. De een spreekt een aardig mondje Nederlands en de ander moet zich vooralsnog behelpen met plaatjes op de telefoon, of een medecursist vragen waar ik het over heb. Maar met gebarentaal, al dan niet in het Arabisch, Turks, Koerdisch of Somalisch, komen we ook daar wel uit.

Even voorstellen?

Hallo, H uit Syrië. Tot voor kort was zijn hele gezin ook hier: vrouw en drie jongvolwassen kinderen. Het oudste meisje leerde de taal in een handomdraai en rekenen ook. Haar broer en zus hadden er meer moeite mee, maar durfden uiteindelijk wel naar het schoolbord te komen. Nu wonen ze in een ander centrum dat net niet groot genoeg was voor allemaal. Zonder zijn verwanten maakt hij een ontheemde indruk. Je zal maar alleen zijn in een vreemd land met vreemde mensen. Zijn chaletje deelt hij nu met vreemden. Hier is niks van hem, behalve de draagtas uit een kringloopwinkel.

S uit Eritrea, M uit Somalië en gloednieuwe Man van onbekende herkomst. M is een jonge knul met  een broer die 75 kilometer verder woont. Eens in de maand gaat de een naar de ander om even een bekend gezicht zien. Hij heeft zijn eerste stappen gezet naar een stageplek en volgt de lessen inburgering. Maar wanneer er wat gaat gebeuren, dat weet hij niet. Hij komt trouw elke week. Ook als hij een andere afspraak heeft, kijkt hij even om de deur van het leslokaal om  goedendag te zeggen.

Pijn en gemis

S heeft doffe ogen die misschien nog steeds alleen naar het verleden kijken, een tijd van pijn en gemis. Hij praat er nooit over, maar dat doet de rest ook niet. Hij spreekt al een aardig woordje Nederlands. Hij zal niet verdwalen in zijn terra incognita, maar ik weet niet of hij nog verwanten heeft. Eens vroeg hij of ik een foto wilde zien van zijn ouders en ik zei ja. Een foto van twee doodskisten. Met daarin de overblijfselen van zijn vader en zijn moeder, gedood door nachtelijke terroristen.

Voor gloednieuwe Man is het vandaag de eerste les. Maar zijn twee meisjes van 7 en 9 konden gelukkig meteen naar de dichtstbijzijnde basisschool. Hoewel mijn les bedoeld is voor volwassenen, zitten ze er deze Hemelvaartsdag gewoon bij. Ze schrijven alles op wat ze horen, tong uit de mond. Ze leren snel, want dat doen kinderen nu eenmaal. Mooi, dan kunnen ze hun vader helpen. Am-ster-dam. Schip-hol. Met een vliegtuig kun je???? En met een auto? En waar op de kaart ligt Rotterdam? En waar is zijn vrouw?

Elke week anders

Vorige week was er een gezin uit Koerdistan. Plus een moeder uit Turkije met een dochter die alleen maar zwijgt. En de week daarvoor waren er drie cursisten die goed waren in algebra en meetkunde. Dus werden het formules en sommen met worteltrekken en Meneer Van Dalen Wacht op Antwoord. Geld betalen en terugkrijgen en wilt u een briefje ruilen tegen drie munten?

Ja, mevrouw Faber. U heeft volkomen gelijk. De opvang is inderdaad geen vakantie voor statushouders. Ook al wonen ze in chaletjes waar de parkeigenaar flink aan verdient. Ze vinden hun simpele huisvesting net zo acceptabel als een multimiljardair zijn zestigkamers-villa. En met al hun zorgen en problemen weten ze niet eens dat er zoiets als vakantie bestaat. Laat staan dat ze die missen.

Reacties