Amsterdam, holadiejee!

Ze hebben wat te vieren in Amsterdam. 750 jaar bestaan ze al. Hoe hebben ze het toch zolang uitgehouden?

Ik persoonlijk snap daar niks van, want ik heb een fikse hekel aan die stad. Mag niet natuurlijk, maar ik doe het lekker toch. En ik kan het uitleggen ook.

Vroeger

Ik kwam er als veertiger heel vaak. Ik ben dol op muziek, dus het Concertgebouw kon op mijn onverdeelde aandacht rekenen. Ik heb het Mahlerfestival van 1995 bijgewoond en vele zondagmiddagconcerten. Er was één nadeel: alle neusgaten die ik te zien kreeg omdat niemand me ooit echt aankeek. Ze zeiden ook niks; waarschijnlijk met stomheid geslagen bij het aanschouwen van een niet-Amsterdammer.

Indertijd, toen de zondagsrust nog werd geëerbiedigd, was het een dooie boel in ‘onze’ hoofdstad. Alle winkels waren dicht. De enige leuke plekken waren de friettent, geleid door supervriendelijke Koptische Christenen, het Chinese restaurant waar ze precies wisten wat ik lekker vond en het Indonesische dat zo’n beetje mijn huiskamer was. Later kwam er ook nog het Marokkaanse bij.

In het verloren halfuurtje voor het Zondagmiddagconcert probeerde ik eens een boekenwinkel binnen te komen, omdat de deur openstond. Eindelijk. Ik had vaak verlangende blikken geworpen op de boeken in de etalage: mythen en sagen van de hele wereld. Literatuur uit China, Nigeria, India en Mesopotamië. Plus alle Griekse drama’s en verhalen van de oorspronkelijke bewoners van Australië en de Amerika’s. Spekkie voor mijn bekkie.

Mis poes. Toen ik de winkel betrad rees er een bijzonder chagrijnig hoofd op van achter de toonbank. „Donder nou eens op! Kunnen jullie me niet één dag met rust laten, stomme toeristen?” „Waarom staat je deur dan open?”, vroeg ik. „Omdat ik mijn voorraad kom aanvullen, trut!” Dank u, duidelijk. Ik schreed de deur uit onder het zingen van Geef mij maar Amsterdam. Op straat aangekomen kwam de uitsmijter: Amsterdam, holadiejee! Ik hoorde de vent achter me uit zijn voegen barsten. Missie geslaagd. Op naar het Concertgebouw. En na afloop van het seizoen: op naar Rotterdam waar ze wel gezellige pauzes hadden. Bovendien hadden ze daar een Gergiev-festival met schitterende Russische muziek. Nooit meer Amsterdam. Ik zou er nog niet dood willen liggen.

Nu

Ze zijn niks veranderd. Ze vieren hun 750-jarig bestaan door alle wegen af te sluiten voor een elitefeessie op de Ring. Ze gaan als het ware door met wat XR begon. Gewone mensen weren. Komt u naar het Festival Op de Ring? Kom dan lopend, met de fiets, scooter of eventueel met het openbaar vervoer. Dus ook immobiele mensen zijn niet welkom. Zelfs de klimaatverandering helpt een handje; het wordt 31 graden boven het gloeiendhete asfalt. Hopelijk kan de elite er wel tegen om geroosterd te worden, anders komt er helemaal niemand.

Blijft er nog één probleem over: de Chinezen. Die wonen daar al bijna honderd jaar maar zijn nog steeds niet deftig genoeg om erbij te horen. Dus kregen alle 60.000 kinderen van de basisschool een jubileumboekje, inclusief de beste methoden om Chinezen te discrimineren. Jong geleerd is oud gedaan. Dus vieren ze 750 Jaar discriminatiejubileum van onwelgevallige religies plus gekleurde medemensen, al dan niet tot slaaf gemaakt: gefeliciteerd. In de daaropvolgende reuzerel waste de burgemeester haar handen in onschuld. Het boekje was de schuld van de uitgeverij. En wat deed dan de door haar ondertekende aanbevelingsbrief op pagina 4 van dat boekje? Ehh….  Amsterdam promoten. Amsterdam, holadiejee!

Gelukkig maar dat de stadshandhavers de camerabeelden van de Maccabi-rellen kwijt zijn. Want uit eigen onderzoek bleek dat ze alles goed hadden gedaan. Zoals altijd in Amsterdam. Dat gaat Valsje Trutsema straks nog eens uitleggen in Hongarije, want daar doen ze wel alles verkeerd.

Reacties