Amsterdam 750 jaar – Jan en alleman

Jaren 60. Op de inmiddels vrije zaterdag verlaat een stoet Volkswagen Kevertjes en Dafjes op de Haarlemmerweg Amsterdam. De weerman had de avond ervoor allemaal zonnetjes met een soort lippenstift in de kaart van Nederland getekend, met hoge temperaturen daarbij. Geen wolkje te zien op zijn flipoverpapier.

Als je vroeg vertrekt, is het niet zo druk – denkt iedereen. De boulevard van Zandvoort is algauw vol.
Met veel preutse pijn en moeite wordt het doordeweekse kloffie verruild voor de wollen zwembroek en het eveneens kriebelende badpak, in de hoop dat de motten niet de vitale plekken hebben opgevreten.

Na een uur de eerste wolken, gevolgd door regen. Vader houdt een handdoek voor, laat zijn zwembroek op zijn enkels zakken en stapt weer in zijn ooit witte, grote HEMA-onderbroek met gulp en houdt moeder die handdoek voor zodat ze in haar directoire kan stappen en hangmat om kan doen, waarbij hij belooft niet te zullen gluren. En de weerman is een klootzak.

En zo tuffen we Bert Haanstra’s documentairefilm uit, terug naar Amsterdam. De stad die op palen is gebouwd in de soppige grond, waar we bevrijdend houvast vinden in de hippietijd. De flowerpowerstad San Francisco is te ver weg, maar Ibiza komt budgettair binnen bereik en in Benidorm voelen we ons thuis. De flatgebouwen op de boulevard zijn minstens zo hoog als die van Zandvoort. Bevrijd van hun bovenstukjes liggen vrouwen met blote bollekes op het strand. In de rij voor een strandtent om een ijsje te kopen, voel je weleens wat in je rug, maar voor de rest let niemand er meer op.

In 2025 is elk doorbroken taboe weer zo gesloten als een oester. De bollekes zijn weer opgeborgen en moet alles inclusief zijn. Zo kan een weervrouw die spijt krijgt weerman worden. Als het weerbericht maar klopt. Maar die weerlui doen wel raar. Ze vertellen ’s avonds hoe het weer ’s morgens was en in plaatsen waar ik nooit kom. Ook de temperatuur van het asfalt wordt genoemd – asfalt? Ja, Amsterdam viert zijn 750-jarig bestaan op de ringweg A10 bij een graad of 30 en 50 van het asfalt. Jan en alleman op het sompige asfalt: een heerlijke file.

„Wel genoeg water drinken als je bijvoorbeeld een pilletje neemt”, zegt de weerman, en hij bedoelt geen paracetamolletje. Alles wordt normaal, behalve wat dat al was.

Burgemeester Halsema verbindt twee mensen in de echt op de vluchtstrook, waar het toch altijd eindigt. Geen personen uit de lhbti tot en met z-community, een hopeloos ouderwets heterostel. Maar volgende week maakt ze dat bij de Pride in Boedapest wel goed. Ze verdient een prachtig afscheidscadeau in de Stopera: een flesje wijn in een houten kistje. Kunnen we eindelijk weer eens lachen na Youps vertrek uit Carré.

Reacties