Algemene beschermingsfout
Ik heb er in mijn leven heel wat voorbij zien komen: toepassingen. En soms gaat er in zo’n toepassing iets mis. Toepassingsfout: dit programma heeft een algemene beschermingsfout veroorzaakt en wordt afgesloten. Of het hele systeem knalt eruit met een fatale uitzondering. En vervolgens mag ik het verder uitzoeken.
Zelf ben ik in zekere zin ook een toepassing. Een werkgever zet mij in bij een klant, omdat ik iets kan wat verder niemand bij die klant kan. Ook bij deze toepassing gaat soms iets mis. Het enige verschil is dat deze toepassing daar geen melding van geeft. Pas na ruim een kwart eeuw voel ik de ernstige behoefte om de toepassingsfout in mijzelf op te lossen, om te voorkomen dat die uitgroeit tot een fatale uitzondering.
Begrijp me niet verkeerd, ik bewaar veel fijne herinneringen aan mijn tijd als ict’er. Maar op een gegeven moment was ik meer bezig met het berekenen en schatten van aantallen benodigde uren dan met de daadwerkelijke oplossing van problemen. En dat dus inclusief de tijd die het me kostte om alles te berekenen en te schatten. Ook bleken veel van die oplossingen slechts workarounds: voorkomen dat de probleemsituatie optreedt of simpelweg het symptoom bestrijden.
Opnieuw beginnen
Ik zag in dat ik mijn talenten op een verkeerde manier aan het toepassen was. Te lang in een comfortzone blijven hangen is een algemene beschermingsfout en dus een toepassingsfout. Het moest anders. Loslaten en opnieuw beginnen. Maar hoe?
Ik ontdekte dat ik liever documenteerde dan programmeerde. Liever in een natuurlijke taal schreef dan in een programmeertaal. Liever gebruik maakte van eigenschappen en methoden van mensen dan van objecten. En dat levens-, ervarings- en herstelverhalen boeiender zijn dan scripts. Zelf herstel ik van autisme en nog een hele serie andere kwetsbaarheden, ook al kan ik mijzelf er niet van genezen. Met mijn ervaringen zou ik anderen willen kunnen helpen.
Worstelen
„Vandaag de dag is een cv zonder referenties geen cv”, lees ik ergens. Ik snap dat wel: dankzij AI is het opstellen van een cv geen kunst, maar als een ander naar jou refereert vanwege een prestatie die je hebt verricht, maak je wel een verschil. Maar waar haal ik mijn referenties als die van mijn ict-periode niet meer van toepassing zijn en ik die van mijn nieuwe vakgebied nog niet heb?
Het is iets waar ik al jaren mee worstel. Ik heb nu de kracht om dit toe te geven. En misschien post ik dit hier wel op het verkeerde medium. Maar ik voel wel de behoefte om dit kenbaar te maken, en wel nu. Wachten tot later en me blijven verstoppen is namelijk ook een algemene beschermingsfout.