De wolf, het rietje en het heelal dat bijna foetsie is

Nederland maakt zich zorgen. Niet over het verdwijnen van het universum, nee, over de wolf. De wolf die zich af en toe tegoed doet aan een schaap. Ondertussen discussiëren we fanatiek over plastic rietjes, genderneutrale toiletten en of AI straks onze banen inpikt. Alsof het allemaal uitmaakt.

Want het héle heelal verdwijnt binnenkort. Wetenschappers hebben uitgerekend: nog 10 tot de 78ste jaar. Dat is een 1 met 78 nullen. Meer dan er zandkorrels op aarde zijn. Meer dan de meningen in een gemiddelde Facebook-thread.

En het wordt nog erger: dat moment ligt dichterbij dan we dachten. Véél dichterbij. Waar we vroeger dachten dat het universum praktisch oneindig doorkabbelde, weten we nu: het heeft een houdbaarheidsdatum. Alles, echt álles, verdwijnt. Inclusief je wolf, je koffie, je rietje, je filters, je identiteit en je parkeerplek.

Nationale herdenkingsdag

Toch maken wij ons druk of iemand zich wel herkent in het pictogram op het toilet van de buurtsuper. Belangrijk, natuurlijk. Urgent. Net als die thermostaat-discussie in de groepsapp van je VvE.

Misschien is het tijd voor een jaarlijkse nationale herdenkingsdag: De Dag van het Verdwijntijdperk. Iedereen verplicht binnen zitten, wifi uit, licht uit, AI stil, TikTok op zwart. Een trending filter die langzaam vervaagt tot niets: #GoneGalaxies.

We kunnen alvast nadenken over hoe we het heelal gaan herdenken. Een minuut stilte is wat flauw. Misschien een jaarlijks benefietconcert voor het kosmisch niets. Line-up: stilte, leegte, vacuüm. Gehost door een BN’er met een diepe voice-overstem: „Voor alles wat ooit was.”

En ondertussen blijven wij ruziën over wolven, toiletten en of je een papieren rietje mag weigeren zonder als klimaatcrimineel te worden weggezet. Wat prachtig is, als je je realiseert dat het universum ondertussen gewoon aftelt naar zijn eigen opheffingsuitverkoop.

Perspectief

Dus ja. Maak je vooral druk. Om alles. Want binnenkort is er niets meer. Geen wolf. Geen rietje. Geen jij. Alleen nog een stilte waar zelfs het internet niet meer in past.

Misschien moeten we alles toch maar een beetje in perspectief zien. De aarde, onszelf… Misschien is het zinnig om wat minder te vechten, wat minder te haten en wat meer voor elkaar te zorgen. En voor de planeet. Niet omdat we de wereld gaan redden, dat is te laat, maar omdat dit het enige moment is dat we hebben, vóór alles vervaagt tot niets.

Dus misschien, heel misschien, is het goed om elkaar niet langer te vernietigen over bijzaken… Over een stuk land of een opperwezen, nu het universum zelf al bezig is met verdwijnen.

Reacties