Mutisme

Ze zijn met z’n vieren, maar komen soms met drie. Steeds weer met een lach, een blik, een ritme in hun bewegingen dat zegt: wij zijn er. Geen groots gedoe, geen fanfare gewoon vier meiden van een camping die meer vertellen door hoe ze zijn, dan menige volwassene met een woorden waterval.

De moeder loopt dan iets achter hen. Met ogen die tegelijk waken, loslaten en genieten. Een moeder van vier dochters. Vier unieke werelden. Vier toekomsten in wording. Ze helpt mee bij de paarden pakt aan zonder morren en lijkt altijd precies te voelen waar haar dochters ruimte nodig hebben of juist een zachte duw.

Wat opvalt, is wat er niet gezegd wordt.

Sommige dingen hoeven ook niet benoemd te worden. Mutisme is het woord. Moeite met praten in het openbaar. Maar wie beter kijkt, ziet dat stil zijn niets te maken heeft met afwezig zijn. Deze meiden zíjn er. Voluit. Met handen die helpen, ogen die alles registreren, en een onderlinge band waar je stil van wordt.

Het hart spreekt

En tussen hen en de paarden ontstaat iets bijzonders. Geen woorden nodig. Want paarden oordelen niet. Of het nu een ranke Arabier is of een bonkige Fjord, ieder paard weet wanneer het hart spreekt. Hun rust, hun eerlijkheid, hun warmte breekt muren waar taal soms niet bij kan.

Een moeder laat zien dat opvoeden niet altijd zit in praten, uitleggen of sturen. Soms zit het in voorgaan zonder dwang, aanwezig zijn zonder eis en liefhebben zonder geluid.

In haar stilte zit richting. In de meiden schuilt kracht. En bij de paarden tussen het zachte schrapen van hoeven en het wiegen van staarten, mag alles er even gewoon zijn.

Want misschien is moederschap wel precies dit: loslaten wat hoort en omarmen wat is.

Reacties