Moederdag

Moederdag… De dag waarop je wakker wordt van de geur van koffie, versgebakken broodjes en er vervolgens stralende kinderen aan je bed staan met een heerlijk zelfgemaakt ontbijt en de zorgvuldig in elkaar geknutselde Moederdagfrutsels en mooie bloemen…

Althans, als je de media moet geloven. Nou, moeder is voor mij vooral het meervoud van MOE. Ik liep met mijn zieke kop vanmorgen al om half 7 buiten met de honden (die lieten zich om 6.00 uur al horen en natuurlijk ben ik de enige die dat hoort). Nog een uurtje gaan liggen was me niet gegund. Eruit is nu eenmaal eruit. De kinderen – die nog thuis wonen dan – lagen om 9.00 uur allebei nog te kwijlen op hun kussen. Dan maak ik zelf maar een ontbijtje.

De avond ervoor had dochterlief vast wat ingrediënten klaargezet voor het ontbijt dat ze voor me zou maken: stokbrood, koude restjes kaasfondue, een stukje valess, koud natuurlijk en spekkies. Hmmmmmm! Ik had me er zo op verheugd! Tegen de klok van half 11 wordt dochterlief wreed wakker gemaakt door een snoekduik van zoonlief. Vrolijker kun je haar niet krijgen. Ik doe net alsof ik nog niet ontbeten heb. In de keuken wordt ze kennelijk aangevallen door onze mastinopup die wil spelen en ik schiet haar te hulp. Ik manoeuvreer haar richting de crackers met jam en de koffie staat al klaar. Een kwartier later komt ze boven met een bord vol jam, koude koffie en crackers. En geloof me, haar stralende gezichtje zorgt ervoor dat het ontbijt vele malen lekkerder is dan die van de Hema voor een euro.

Gedicht met bloemen

Ik krijg een prachtig zelfgemaakt wattenpotje. En het bijhorende gedicht versiert met gekleurde bloemen en vlinders luidt: ‘Rozen zijn rood, smurfen zijn blauw, ik dacht dat ik lelijk was maar toen zag ik jou!’ Een ander gedichtje kon ze niet bedenken. „Kind, prachtig!” Zoonlief heeft zich los weten te maken van zijn nieuwe Playstationspel en komt ook een zelfgemaakt gedicht voorlezen. Zijn kadootje (een zelfgemaakte boekenlegger), heeft hij in zelfgemaakt inpakpapier gepakt. Stevig dicht ge-niet. Helaas de boekenlegger ook. Ook prachtig! Helemaal gelukkig stapt hij vervolgens met zijn blote voeten in het bord jam dat op de grond staat. Oeps… Om vervolgens met zijn bejamde voet over de vloerbedekking weg te lopen… zucht.

Ik vraag me soms af wat ik fout doe. Grote waffels, ondankbaar, alles 104 keer moeten zeggen, je voor schut zetten en-public, rotzooi maken voor een elftal en niks opruimen. Ik loop de hele dag de politieagent uit te hangen. Het lijkt wel of het bij een ander altijd vanzelf gaat.

Als ik ergens in een openbare gelegenheid kom en er is zo’n gillend, zeurend kind dat zich vol overgave dramatisch op de grond werpt, erger ik me daar niet aan. Integendeel: ik geniet van de aanblik van de ongemakkelijk aandoende moeder wiens gezicht vloeiend over gaat van wit naar rood naar paars. Gelukkig. ‘Ik ben niet de enige’, denk ik dan.

Reacties