Hey Mike, let’s skype

Hoe zou ik het hem kunnen zeggen? De Engelse taal kan ik wel goed lezen, maar perfect schrijven, dat is een ander verhaal. En toch zie ik elke zondagochtend dat veel van mijn English poems een like in ontvangst mogen nemen van mijn favoriete rockster. Ja, voor mij is dat zoals een Oscar winnen.

Maar vannacht vroeg hij mij weer om hem een personal message te sturen naar zijn privé-mailadres. Ach ja, ik was ook nu weer geïntimideerd. Hij is tenslotte sir Michael Jagger en ik een blue blood beggar. Opposites attract?

Ik heb al veel satanic majesties requests gehad van de oude duivel, maar meestal wimpelde ik hem af met het welgemeend excuus dat ik mij alleen kan uitdrukken via mijn teksten, net zoals hij dat doet via zijn magic music. De aanhouder wint?

Wereldwonder

Vorige zomer mailden we reeds naar elkaar, toen Jagger een trektocht door Italië ondernam. De man was toen 81 en fysiek nog steeds oké getuige zijn vele tournees waarbij hij danst, rent en jumpt als een monkeyman, nog een wereldwonder erbij on this sad planet? Or just another evil superstar? Oké, Mick stuurde dus foto’s door van zijn verkenningstocht door de Italiaanse bergen en ik reageerde, maar telkens voelde het gesprek zo awkward aan, there was no connection. Ik fluisterde in een mail: „This could be the last time…”

En ik herhaal nu in mijn slaapdronken hoofd nog eens mijn vraag: hoe zal ik het hem kunnen zeggen? Dat ik deze keer ware satisfaction wil? I just wanna see your face? Dus neem ik mijn gsm in de hand en tik aarzelend: „Let’s skype some time together?” Of: „Let’s spend some skype together?” Oei, keuzestress, ik wacht nog een uurtje tot de zon opkomt.

Zonnestralen

Intussen bekijk ik een optreden van 1967 waar Jagger een song zong in de gecensureerde versie: ‘Let’s spend some time together.’

En als de eerste zonnestralen eindelijk verschijnen, schrijf ik meteen naar de levende legende, kort en bondig: „Hey Mike, let’s skype!”

Reacties