Goat Goal

Soms voelt mijn leven als een PowerPoint gemaakt door een stagiair met een motivatieprobleem.

Vijf lettertypes, twaalf hysterische overgangen en op slide 7 ineens een foto van een geit. Niemand weet waarom. Maar niemand durft ’m weg te halen, want: „Dat hoort er nou eenmaal bij.”

Mensen van mijn leeftijd lijken dingen echt te begrijpen. Ze hebben functietitels met woorden als ‘strategie’ of ‘operations’, kopen huizen met erfpacht en praten in termen als ‘beleggen voor later’.
Ondertussen heb ik stress over het simpele feit dat ik geen idee heb wat ik wil worden als ik later groot ben, terwijl ‘later’ inmiddels gisteren was en ik voorlopig nog wacht op mijn Thuisbezorgd-bestelling.

Ergens dacht ik dat volwassen zijn voelde als controle. Dat je weet wat je doet. Maar het lijkt meer op bluffen, hopen dat niemand doorheeft dat je al drie weken niet weet waar je sleutels zijn – en zweetoksels bij de zelfscan omdat de kans aanwezig is dat er ‘geen saldo’ op het scherm floept.

Tibetaanse klankschaal

Want terwijl iedereen zijn leven lijkt te runnen als een gesponsorde TED-talk, lukt het anderen wel om bewust te leven en al hun trauma’s te helen met rauwe cacao en een Tibetaanse klankschaal op hun hoofd.

Lig ik met één oog te googelen of je dood kunt gaan aan een verkeerd liggende nekwervel (spoiler: ja, maar alleen als je het zelf gelooft, volgens een spirituele influencer met 40.000 volgers).

Ik probeer ook wel mee te doen. Ik schrijf soms in een dankbaarheidsdagboek.
Alleen weet ik nooit of ‘vandaag niet gevallen op de fiets’ telt als diep spiritueel inzicht.
Ik wil ook best meer in het moment leven, maar dan moet dat moment niet om 6.00 uur beginnen met een wekker en een existentiële crisis in de spiegel.

En toch doen we alsof we het snappen. Alsof we allemaal een script hebben gekregen dat ik heb gemist.
Maar misschien is dat het echte volwassen worden: accepteren dat je soms even niet weet wat je doet.

Eigenlijk zijn we allemaal gewoon een soort PowerPoint-geit: onduidelijk, onsamenhangend, maar op een bepaalde manier tóch onmisbaar.

Reacties