Herinneringen maken

Die vriendin wist ons keer op keer te verbazen. Kanker met een kleine maar duidelijke uitzaaiing, op afstand. Ze vertelde het geëmotioneerd maar we zagen ook de wil om te leven in haar ogen.

In tegenstelling tot ons, wij waren in tranen. Zij niet, want ze had een doel. „Mijn kinderen zijn nog veel te jong, dus ik ben niet van plan om dood te gaan.”
En ze vocht, streed, ging ervoor en had het geluk dat ze inderdaad de artsen mocht horen zeggen: u bent genezen mevrouw.

Vanuit haar tenen

Onze sterke, lieve vriendin. Haar kracht kwam vanuit haar tenen, en wij? We waren zo trots op haar maar vooral blij, heel erg blij.

Waar ieder ander een tweede keer de moed op zou geven, vond zij wederom de kracht om er opnieuw voor te gaan. Die middag zaten we met een stel vriendinnen aan de wijn en hadden weer de grootste lol met elkaar, met haar.

Als een stel bakvissen lachend, grappend, kletsend en blij weer bij elkaar te zijn tot die opmerking volgde die de grond onder mijn voeten liet verdwijnen. „Ik ben palliatief maar niet van plan al te gaan.” De oorverdovende stilte die volgde… Hartverscheurend, vochtige ogen, maar vooral stilte. Maar er is altijd iemand die ook díe sfeer weer weet te verbreken. Juist, zij dus.

„Kom op meiden, vier het leven en maak herinneringen, proost!” En dat deden we… In de wetenschap dat zij iedereen zou laten zien wat ze waard was.

Waarom zo snel?

Vier maanden later, toch weer een ziekenhuisopname en dan dat allerlaatste bericht. „Ik heb niet lang meer.” Het enige wat we nog konden was zeggen was hoeveel we van haar hielden maar toch, die verslagenheid. Hoe dan! En waarom zo snel. Artsen die geen verklaring hadden over het feit dat ze het nog zo lang volgehouden had? Wij hoefden elkaar alleen maar aan te kijken… Wij snapten dat wel.

En zo piepte ze er tussenuit, een ieder achterlatend met verdriet, maar ook met de mooiste herinneringen aan haar. Die bijzondere vrouw, moeder, vriendin.

Haar afscheid volgde, uiteraard gedeeltelijk nog zelf geregeld, de kanjer! En op haar kaart: ‘Maak herinneringen zolang het kan’.
Ja lieverd, dat doen we en we weten ook dat jij het daarboven een stukje mooier zal maken met je aanwezigheid.

En wij… we hebben gelukkig elkaar om dit een plekje te kunnen geven, want vergeten kunnen en zullen we je nooit. Dank je wel voor wie je was en voor wat je ons gaf, mooi mens! Proost meisje, tot ooit!

Reacties