Integreren in de Droomvlucht?

Wat was de bedoeling precies? Jongeren uit het asielzoekerscentrum zouden even weg van de kermis, waar ze lokale leeftijdsgenoten hadden kunnen ontmoeten. Samen botsauto’s delen, naast elkaar in snelle ronddraaiende attracties zitten,en daarna samen kotsen in een steeg, verbindend, zoals dat heet.

Maar nee, ze moeten naar de Efteling. Om daar, in het rijk der sprookjes, te integreren met… wie precies? Duitse dagjesmensen met koelboxen? Medewerkers in elfjespakken? Holle Bolle Gijs misschien? Die zegt alleen „papier hier” en kijkt verder nergens naar…

Minister Faber noemde het „on-uitlegbaar” en trok de stekker eruit. Omdat het volgens haar een snoepreisje zou zijn op kosten van de belastingbetaler. En dat kun je vinden. Maar opmerkelijk genoeg: ze had gelijk. Niet vanwege de kosten, die zijn nog het minst problematisch, maar omdat het plan inhoudelijk nergens op slaat. Zelfs met veel goede wil kun je dit niet als integratie verkopen.

Suikerspinkraam

Wie het woord serieus neemt, weet je dat dat niet gebeurt in de Villa Volta. Ook niet in de Droomvlucht. Integratie begint op de grote markt. Bij de grijpmachines. In de rij voor de suikerspinkraam. Niet in een bootje door de Fata Morgana. Het is geen ritje in de Python waarna je eruit stapt als modelburger. Het is stroef, rommelig, lokaal. Het gebeurt waar het schuurt, niet waar alles gladgestreken is met themamuziek.

En dan het oorspronkelijke idee: overlast voorkomen. De jongeren even uit beeld halen, zodat de kermis rustig verloopt. Alsof je een dreigend conflict oplost door het toneelstuk te verplaatsen. Maar waarom is die overlast er eigenlijk? Waarom lukt het niet zich normaal te gedragen? Waarom is er zoveel begeleiding nodig? Door ze van de botsauto’s naar de achtbanen te verplaatsen, verandert daar natuurlijk niets aan. Het is dweilen in Ruigrijk met de kraan vol open.

Niet uitbesteden

Misschien is dat de kern. Integratie laat zich niet regisseren met een bus en een handvol begeleiders. Je kunt het niet uitbesteden aan de Efteling. En je bereikt het al helemaal niet door jongeren weg te halen zodra het spannend wordt. Dan leer je ze vooral dit: jullie zijn het probleem. Terwijl de echte les zit in het ongemak op het dorpsplein.

De Efteling is prachtig, maar geen plek om te leren samenleven. Daarvoor moet je naar de kermis. Tussen het lawaai, de knipperlichten en de mensen met wie je het moet doen. Dáár begint het pas.

Samenleven leer je niet in een sprookje.

Reacties