Hoop

Ik was al niet zo lekker wakker geworden. Zo’n irritante ochtend met hoofdpijn en buikpijn. Soms kun je daar als docent beter niet aan toegeven.

Er stond tenslotte een uitje gepland. Een uitje naar Nemo! Niet op mijn best, niet met de juiste energie, maar wel zin om de leerlingen te zien genieten van de indrukken.

Een heenweg met wat tegenslagen.Twee leerlingen uit mijn klas die beroerd werden in de trein en niks van het museum hebben gezien, maar na een uur weer richting huis moesten.

Gelukkig was het dagje Amsterdam verder een succes. Trots op onze doelgroep en de betrokkenheid naar de medemens. Ze mogen soms een brutaal randje hebben, maar als ze uit zichzelf dozen ijs uitdelen aan daklozen en kindjes in Amsterdam om ze een glimlach te bezorgen, dan maakt je hart toch weer een sprongetje.❤️

Intuïtie

In de middag gaan we weer op zoek naar de juiste trein terug. Op het bord bij het juiste perron zie ik de melding van de twee vermiste kinderen. Niemand begint erover, dus we geven er geen aandacht aan. Op dat moment draai ik met mijn duimen. In de hoop dat het werkt en we in deze dagen een positieve melding via het nieuws mogen ontvangen. Al geeft mijn intuïtie een ander gevoel aan.

Ik heb zelf een zoon en een dochter. Laat dit goed aflopen plies… Zo klein, zo onschuldig en nog een heel leven te gaan.

Vanochtend word ik wakker. Nog iets minder fit dan de dag ervoor. Getver, zo geen zin in!

Ik open de nieuws app en voel een extra vleug misselijkheid. Ik ken de twee schatjes niet, maar huil. Even heel hard alleen op mijn bank met de troostende blik van hond Kees naast me.

Weg hoop…

Reacties