Agenda

Israël heeft dit jaar op voorhand al mijn Bevrijdingsdag verpest. Wil men daar nu echt dat Gaza voor velen eenzelfde diepzwarte lading krijgt als bijvoorbeeld Auschwitz? Deze onbeduidende columnist komt niet verder dan: ‘Ze zijn onderweg’.

Het is allemaal te groot, je moet ervoor geleerd hebben, liefst ervaringsdeskundig zijn („Nee, dank u”). Woorden schieten tekort. En ik ben ook al geen aanhanger van de islam, „geen volgeling van welk geloof of dogma dan ook”, haast ik mij te zeggen. Pfft, het naambordje op onze deur kan nog even blijven hangen. ‘Ze’ nemen het allemaal zo verdomde serieus, er zit geen lucht in. Waar is het open oor, de zelfreflectie? Rond deze dagen probeer ik meer empathie te tonen, over mijn schaduw heen te stappen, mijn eigen preken na te leven.

Bevrijdingsdag is voor mij ‘nooit meer oorlog’ en ‘stilstaan bij de Holocaust’ – de moordmachine van de nazi’s, op industriële schaal. Vooruit, één bijbels beeld: met Hitler kwam Het Kwaad op aarde. Moge iedereen die er rotsvast van overtuigd is, dat zijn of haar niche in het geloofsspectrum De Ware Leer is, nog eens extra lang nadenken. Of beter: zich openstellen.

Brood en spelen

Op 5 mei ga ik graag naar een bevrijdingsevenement met bandjes (hoe onbekender, hoe beter) en inspirerende sprekers. Ik probeer ‘eraan te doen’ – omdat het ertoe doet. Die megafestaties zijn aan mij niet besteed. Waar de betekenis verdrinkt in decibellen en promillages. Ik haal mijn brood en spelen later weer.

Wij moeten ons niet laten polariseren door rechtse populisten en linkse doemscenaristen. Laten wij juist vechten voor verbinding. We trappen toch niet weer in dat oude spel van Verdeel en Heers?

De wereld heeft behoefte aan een nieuwe Bevrijdingsdag. De dag dat wij verlost zijn van al die idioten die aan de touwtjes trekken.

Reacties