19,12 euro per kilo voor chips? Doe even normaal

Serieus, Lay’s. Wat denken jullie eigenlijk? 2,39 euro voor een kartonnen doosje chips van 125 gram. Dat is 19,12 euro per kilo. Negentien euro en twaalf cent. Voor. Chips.

Niet voor truffelpasta. Niet voor gerijpte Ibericoham die door een monnik is gevoerd aan een varken. Nee. Voor een paar slappe, zoute schijfjes aardappel. Die niet eens knapperig zijn.

De grote nep-upgrade

Alsof dat nog niet erg genoeg is, stoppen jullie het ook nog in een doos. Geen zak meer. Nee joh, zakken zijn voor paupers. Nu krijg je een doos. Karton. Alsof je een horloge koopt. Maar in plaats van een Rolex krijg je een vage afdruk van wat ooit chips was. En het kraakt niet eens. Waarom? Omdat jullie dat hebben verkocht als ‘minder geluid, meer gemak’.

Wij willen geen stilte. Wij willen chipsgekraak en waar voor ons geld. En dan durven jullie het ook nog innovatie te noemen. Haha. Dit is geen innovatie. Dit is een slap aftreksel van Pringles zonder de crunch, zonder de smaak, zonder de nostalgie. Gewoon een kartonnen variant met minder inhoud en een hogere prijs.

Jullie verkopen minder chips in een dikkere verpakking, gooien er een marketingcampagne overheen, plakken er een ‘duurzaamheids’-label op en boem: 2,39 euro voor chips. Chips, mensen. Je betaalt meer, je krijgt minder en het voelt ook nog alsof je genaaid wordt met een glimlach erbij.

Marketingmagie: minder = meer

‘Gebruikersvriendelijk.’ ‘Beter voor het milieu.’ ‘Vernieuwende beleving.’

Nee hoor. Wat jullie doen is gewoon klassieke bullshit met een hip sausje. Minder inhoud verkopen alsof het vooruitgang is. En weet je wat het écht beter maakt? Niet het milieu. Niet de consument. Maar de kwartaalcijfers van PepsiCo.

Jullie lachen ons recht in het gezicht uit. En weet je wat het ergste is? We blijven kopen.

Waar is de overheid in dit verhaal? Waar zijn de regels? De waarschuwingen? De boetes?

O nee, wacht. Die zijn veel te druk met het tellen van suikerklontjes, het meten van stikstofuitstoot per fietstocht en het verbieden van barbecues als het warm is. Maar als een multinational je keihard oplicht in het schap? Dan kijken ze weg.

Want ja, het is de vrije markt, toch? Vrij om mensen leeg te trekken zolang er een groen stickertje op zit. Dit land laat zich uitmelken. En niet alleen door chips.

Langzaam uitgehold

Eerst werd de zak kleiner. Toen verdween de inhoud. Nu is de hele beleving een toneelstukje geworden. Elk jaar een beetje minder, voor een beetje meer. En ondertussen verkopen ze je lucht, verpakt in karton, met een vleugje zeezout. Want dat klinkt gezonder dan ‘chips met smaakverlies’.

Het is geen toeval. Het is een strategie. Een langzaam uithollend verdienmodel waarin de consument de domme hond is die blijft kwispelen als hij nóg minder krijgt.

Niet kopen. Laat het liggen. Laat die doosjes lekker verstoffen. Want elke keer dat jij het toch meeneemt ‘voor de lekkere trek’, geef je ze gelijk. En bevestig je dat ze ermee wegkomen.

Vandaag chips in een doos. Morgen chocolade per stukje. Overmorgen cola per slok, verkocht in een glazen ampul van 99 cent.

19,12 per kilo? Zijn jullie gek geworden? Het is niet normaal. Niet verantwoord. Niet acceptabel. En al helemaal niet nodig.

Dus ja, Lay’s, PepsiCo, overheid, supermarkten: Doe. Even. Normaal.

En jij als consument? Doe wat jij kunt doen. Laat het liggen. Zeg nee. Maak lawaai. Want stilte, dat is precies waar zij op rekenen. En zeg nou zelf: chips horen te kraken. Net als wij.

Reacties