Tegenslagen

Er is iets met voetbal dat je niet kunt uitleggen. Je kunt het niet in cijfers vangen of in logica. Het is pure emotie, een onzichtbare band die sterker is dan je eigen wil. Mijn club, de club waar ik elke week in geloofde, is het dit seizoen net niet. Ze presteren onvoldoende en het is frustrerend.

Je hebt zoveel hoop, zoveel vertrouwen en dan komt de werkelijkheid keihard binnen.

Het is een vreemd gevoel van teleurstelling dat je niet onder woorden kunt brengen. Je kunt je vrienden niet uitleggen waarom je zo teleurgesteld bent, waarom het zelfs de hele week blijft knagen. Ze zeggen: „Het is maar voetbal.” Maar dat is het niet, niet voor mij. Het is de club die ik al mijn hele leven volg, waar ik me mee identificeer, waar mijn hart sneller van gaat kloppen bij mooie overwinningen. En nu ligt het ergens ver weg, buiten mijn bereik, en ik kan er niets aan doen.

Blijven hopen

Ik ben zo chauvinistisch dat ik blijf hopen, blijf geloven dat de volgende wedstrijd anders zal zijn. Maar de realiteit wordt steeds verder van me afgetrokken. Hoe meer ik erop blijf hopen, hoe groter de kloof tussen mijn verwachtingen en de werkelijkheid wordt. Toch blijf ik erbij, ondanks alles, omdat het meer is dan winnen of verliezen. Het gaat om trots, om een gevoel van beloning.

Want uiteindelijk is het niet altijd de overwinning die telt, maar de passie die blijft.

Reacties