Stickstof? Stick er maar mee!

Het kabinet heeft het licht gezien. Of beter gezegd: het stikstof nevelde nog een beetje, maar toen kwam Johan Derksen op tv en hup, de mist trok op. Want wat de halve natie al maanden op zijn klompen aanvoelde – „Die doelen gaan we natuurlijk nooit halen joh!” — blijkt nu plots staatsbeleid.

Waar wordt de politiek eigenlijk nog bedreven tegenwoordig? In de Tweede Kamer of op het voetbalbankje van VI met een sigaartje in de ene hand en een morele afgrond in de andere?

We mogen dus opgelucht ademhalen. Nou ja, behalve dan in natuurgebieden – daar blijft de lucht voorlopig even geel en schurend. De deadline voor het halveren van de stikstofuitstoot schuift van 2030 naar 2035. Want als je de lat niet haalt, dan verplaats je ‘m gewoon. Die mentaliteit bracht ons tenslotte ook al jarenlang topresultaten op het gebied van woningbouw, klimaat en toeslagen.

Zo erg is het toch niet?

En de meetmethode? Die wordt natuurlijk ook even handig aangepast. Vroeger keken we naar waar de stikstof landde (bijvoorbeeld midden in een bos vol piepende dassen). Nu kijken we naar waar het eruit komt (bijvoorbeeld uit een trekker van 9 ton met sportuitlaat). Het is alsof je niet meer naar de lekkage in je kelder kijkt, maar alleen naar de kraan in de keuken. En dan zegt: „Nou, zo erg is het toch niet?”

Ongeveer 1800 bedrijven die per ongeluk op een plek staan waar ooit een plantje groeide dat zeldzaam was, worden ‘aangemoedigd’ om te stoppen of te verplaatsen. Geen paniek: er is geld! Dat lost alles op. Behalve het probleem. Maar ach, wat is een beetje stikstof tegenover een stevige smak subsidie?

Ondertussen zegt de rechter: „Ho ho, jullie hebben wetten.” Maar wetten zijn ook maar suggesties in Den Haag, als ze even niet uitkomen. „We hebben minimaal een jaar nodig om ze te veranderen”, mompelt men terwijl men driftig in het wetboek bladert op zoek naar een escape room.

Pragmatisch leiderschap

En de reacties? Gemengd natuurlijk. De een roept: „Eindelijk ademruimte!” De ander: „Gekkenwerk!” Maar het mooist zijn toch de politici die dit verkopen als pragmatisch leiderschap. Alsof je een brandende flat betreedt met een koffiefilter op je hoofd en roept: „We gaan dit beheerst vertragen.”

Vrijdag is er ministerraad. Of zoals ik het tegenwoordig noem: de wekelijkse redactievergadering van Vandaag Inside. Misschien kunnen we het volgende keer combineren. Johan voor het beleid, Wilfred voor de doorrekening en René voor de juridische toetsing.

Scheelt weer vijf jaar.

Reacties