Ontevreden Nederlanders

Wie stuurt dit land? Het lijkt wel of Nederland op de automatische piloot draait maar dan met een kapotte stuurknuppel. De economie piept en kraakt, gezinnen tellen dubbeltjes, bedrijven sluiten deuren.

Ondertussen blijft Den Haag doen alsof alles onder controle is, alsof schijn rust brengt.

Criminaliteit groeit in de schaduw van bezuinigde wijkagenten en een rechtsstaat die kraakt onder papierwerk. De burger voelt zich onveiliger, en terecht. Defensie, jarenlang genegeerd, mag nu plots meespelen. Maar met lege handen win je geen oorlog, zelfs geen geloofwaardigheid.

Het asielbeleid is verworden tot een stroperige modderpoel van onduidelijkheid, belangen en symboolpolitiek. Opvangplaatsen zijn tijdelijk, oplossingen uitgesteld, de menselijke maat verloren.

Zwijgend, woedend, murw

En dan onze volksvertegenwoordiging. Te veel gezichten, te weinig karakters. Camera’s draaien, borstjes vooruit, maar wie spreekt nog echt namens het volk? Wie durft nog te dienen in plaats van te scoren? Veel praten, weinig zeggen. Veel beloven, weinig doen.

De burger, jij, ik, iedereen met een Nederlands paspoort kijkt toe, vaak zwijgend, soms woedend, meestal murw. Maar dit land is van ons allemaal, niet van de ego’s in het pluche.

De raad?
Sta op. Spreek uit. Gebruik je stem, niet alleen bij verkiezingen. Schrijf een brief, stel vragen, weiger weg te kijken. Of overweeg zelf in beweging te komen. Want zolang wij zwijgen, blijven zij spelen.
En Nederland verdient beter dan een toneelstuk zonder eind.

Reacties