Is er nou écht een personeelstekort… of ligt het aan mij?

Soms vraag ik het me serieus af. Is er nou echt zo’n gigantisch personeelstekort?

Als je de media en de buurvrouw op verjaardagen moet geloven, ligt het werk ‘voor het oprapen’ en ‘kun je tegenwoordig binnen een week ergens aan de slag’. Maar eerlijk? Mijn ervaring is… anders.

Ik hoor het overal:
„We zitten met onderbezetting.”
„Sorry voor de wachttijd, we hebben geen personeel.”
„Ze smeken om mensen.”

Maar zodra ik enthousiast op een functie solliciteer, krijg ik dit soort reacties:
„Uw profiel sluit niet aan.”
„Er zijn betere kandidaten.”
„U heeft geen ervaring.”

En van mede-werkzoekenden hoor ik: „Van dat salaris kun je toch niet leven?” (en dan denk ik: klopt!. Mijn wekelijkse boodschappen zijn al bijna duurder dan het bedrag dat zij per maand uitkeren. De maatschappij lijkt ingericht op dubbele inkomens. Best bijzonder, als je bedenkt dat onderzoeken voorspellen dat in 2050 de helft van Nederland single is).

Anway…terug naar het solliciteren.

Stabiliteit en gezelschap

Sinds een tijdje ben ik, naast mijn leven als ondernemer, schrijver, spreker, coach én sinds kort ook retraite-organisator (als ADHD-er ben ik natuurlijk altijd bezig 😉 op zoek naar een parttime baan. Voor wat stabiliteit. Gezelschap. En gewoon dat gevoel dat je op dinsdagochtend bij het koffieapparaat kunt klagen over je weekend.
Heer-lijk!

Dus ik dook in de wereld van solliciteren. Brieven, mails, WhatsAppjes, online formulieren… Ik solliciteer me suf.

En wat krijg ik terug? (Als je überhaupt iets van het bedrijf hoort):
„Uw profiel sluit niet aan.”
„We hebben betere kandidaten.”
„U heeft geen of niet de juiste ervaring.”

Laat me je even meenemen naar één van die prachtige afwijzingen.

Ik solliciteerde recent bij een grote luchtvaartmaatschappij. Mooie organisatie, dynamische omgeving, reizende mensen. Dus helemaal mijn plek. Mijn opleidingen sloten aan, mijn werkervaring, met name diegene als reisleidster, ook. Tot ik een online test moest maken.

Geen kans, geen uitleg

En ja hoor, daar ging het mis. Vanwege mijn dyslexie struikelde ik over de test. En dat was dat. Geen gesprek, geen kans, geen uitleg. Terwijl ik zeker weet dat ik in crisissituaties het hoofd koeler houdt dan menigeen, meerdere ballen tegelijk in de lucht kan houden en waarschijnlijk in mijn eentje een vliegtuig vol boze passagiers zonder veel moeite zou kunnen kalmeren.

Maar helaas: de test dacht daar anders over.

En ik ben niet de enige. Tijdens mijn zoektocht ontmoet ik steeds meer lotgenoten. Zeer ervaren, gemotiveerde, fantastische mensen die écht willen… maar telkens worden afgewezen.

Waarom?
Te oud?
Te parttime?
Geen ‘passende’ opleiding?
Te veel levenservaring?
Vragen te veel salaris?

Ik werk al sinds m’n 19e. Horeca, reisleider, intercedent, fitnessinstructeur, ondernemer. Ik heb het allemaal gedaan. Tijdens deze fulltime banen heb ik 101 cursussen en trainingen gevolgd. En oh ja, ik was ook een tijdje fulltime moeder en studerende op hbo-niveau (en laten we eerlijk zijn: moeder zijn is allesbehalve vakantie, maar daar schrijf ik nog wel eens een aparte blog over ;).

Mijn cv is geen rechte lijn, meer een avontuurlijk, kronkelig bergpad. Tenslotte maakt iemand van 25 andere keuzes dan iemand van 45. Verschillende werkgevers, verschillende fases. Logisch toch?

De tijd van veertig jaar bij dezelfde baas werken, was volgens mij ergens in de tijd dat men nog flippo’s spaarde en een faxmachine gebruikte, dat piepend en krakend tot leven moest komen.

Talent en kennis

Feit blijft: er loopt een hele groep rond met bakken aan werk- én levenservaring. Organisatietalent, mensenkennis, oplossingsgericht denken… en ja, ook humor en relativeringsvermogen. Denk aan moeders: jarenlang CEO van de BV dat ‘gezin’ heet. Zonder salaris. Mét griep en rellende, ondankbare pubers.

Dus beste werkgevers: kijk verder dan het cv of een algoritme.
Bel eens iemand.
Vraag naar het verhaal.

Misschien vind je geen 28-jarige met tien jaar ervaring, maar wel iemand met rust, flexibiliteit en minstens nog vijftien jaar frisse jaren motivatie en inzet!

Reacties