Hetzelfde

Op de Hoofdweg botste ik tegen hem op. Hij smoorde me direct in een omhelzing die alleen van zijn kant kwam.

„Zo leuk jou te zien”, zei hij met dat Franse accent. „Ik woon nu in de Mercatorstraat.” Met zijn vingertop tikte hij op zijn voorhoofd. „Echt sorry, hè. Ik was toen… ik was ziek van het werken in de horeca.”

Ik bedacht hoe de Mercatorstraat parallel liep aan mijn straat. Hij bevond zich in mijn territorium. Hij was de reden geweest om geen naamplaatje te plaatsen naast de deur op mijn nieuwe adres. Niet vanwege agressie – zo’n kwade pier was het niet – maar wel vanwege huisvredebreuk.

Mediterrane kunstenaar

Remi Rachid, zo noemde hij zich, zo heette hij niet (ik had stiekem in zijn paspoort gekeken). Acht jaar geleden gaf zijn voorkomen de doorslag om het bed met hem te delen. Hij leek op een mediterrane kunstenaar, met dat plukje haar onder zijn lip en de Franse baret om zijn kaalheid te verhullen.

Remi mocht komen als mijn dochter uit logeren ging in het weekend. In de horeca was het dan geen weekend. Plotseling eiste hij op maandagavond langs te mogen komen. Hij was vrij en aan zijn almaar waziger appjes te lezen, behoorlijk dronken. Ik had hem geblokkeerd en probeerde te slapen.

Om zes uur ’s ochtends belde hij indringend aan. Voor mijn dochter angstaanjagend, alsof de Gestapo ons van het bed kwam lichten. Ik trok de stekker uit de intercom. Hij belde aan bij de buren. In pyjama snelde ik naar beneden. Buiten stond hij te plassen tegen mijn kelderbox. Witheet had ik hem de straat uitgejaagd. „Echt sorry, hè”, prevelde hij, mij kushandjes toewerpend, wegfietsend op een kinderomafiets – wat serieus zijn fiets was.

Niets hetzelfde

„Ik werk nu in de zorg”, zei hij. „En jij?” Een tweede omhelzing. Mijn armen nog steeds stijf langs het lichaam.

„Hetzelfde”, antwoordde ik. Remi knikte tevreden.

„Ik moet gaan”, zei ik. Met een zwaaiende hand hield ik hem op afstand terwijl ik wegliep.

Er was helemaal niets hetzelfde. Ik was verhuisd, had een andere baan, vaste verkering gekregen en mijn dochter was uit huis gegaan. ‘Hetzelfde’ als antwoord betekende dat je niet met iemand wilde praten, bedacht ik me later.

Andersom hebben mensen best vaak ‘hetzelfde’ geantwoord op een vraag van mij. De eerstvolgende keer als dat weer gebeurt, blaas ik even in mijn handpalm om te checken hoe mijn adem ruikt.

Reacties