Fucking fabulous

Na drie keer quasi nonchalant langs te zijn gelopen weet ik het zeker!

Zoals hij zijn neus boven de opengedraaide fles wasverzachter houdt en eraan ruikt en nog eens, dan zijn ogen sluit en met een vertwijfelde glimlach de fles weer terugzet, een andere pakt… ruikt… twijfelt, de andere fles weer open draait, weer ruikt… besluiteloos aarzelt, nogmaals de aroma’s opsnuift… toch een ander fles probeert en zich verdrinkt in kokos, bergamot, rozen of toch lavendel – en dit zo een minuut of tien, gewoon schaamteloos midden in de supermarkt…

Daar staat mijn zielsverwant!

Nieuwsgierig wil ik ruiken wat hij rook, dus als hij naar het schap met schoonmaakmiddelen verkast draai ik de dop van de blauwe fles af en doe me tegoed aan een odeur van jasmijn-olie en lelie. Hmm. In zijn blikveld, zijn reactie scherp in de gaten houdend. En als onze blikken kruisen is het is een feest van erkenning.

Ik ben dus niet alleen.

Samen struinen

„Mijn lievelingsgeur is Sandelhout. Wat is de jouwe?”, vraagt hij als hij ondertussen dicht bij me is komen staan. „Musk”, antwoord ik. De toon is gezet.

Samen struinen we de winkelschappen af, doppen van flessen draaiend om elkaar te inspireren met geurtjes en aroma’s. Typisch hoe die verschilt. Zo kan hij zich niet vinden in de geur van kokos die ik graag in mijn shampoo terug vind en kan ik niks met sandelhout. Maar schijnbaar triggert die geur iets diep in zijn jeugdherinneringen, biecht hij op – wat ik helemaal snap. Ik moet mezelf inhouden niet te enthousiast te reageren op zijn interessante, soms herkenbare geur-ontboezemingen, maar we hoeven ons niet te verontschuldigen of te verantwoorden. Rare blikken van onwetende omstanders doen ons ook niks. Want we weten wat we doen en doen dat met overgave.

Het is een excentriek mannetjes, deze ‘ruiker’. Klein en tanig van bouw met sluik naar één kant gekamd haar. Hij draagt een iets te zware bril en een te klein, vaal driedelig pak dat niet met elkaar matcht. Volgens mij is zijn stropdas oranje, of okergeel? In ieder geval spreekt hij zachtjes en beleefd abn en lees ik een leven vol van eigenzinnige ordentelijkheid in zijn priemende ogen en groeven van zijn gezicht. Ik heb denk ik iets met oudere excentrieke maar onmogelijke mannen. Of met diepe gronden en verbanden Zoals met de tonen van een geur.

Slappe knieën

Als hij me vraagt naar mijn eigen parfum en ik bijna blozend opbiecht: Daisy van Marc Jacobs en dat dit toevalligerwijs ook mijn naam is, haalt hij een ouderwets notitieblokje en vulpen tevoorschijn en krabbelt iets neer. „Zo?”, vraagt hij.

Ik zie in een perfect schuin gekruld aan elkaar geschreven handschrift mijn naam staan en krijg spontaan slappe knieën… Die sierlijkheid, die onberispelijk mooi geschreven letters in zachte bruine inkt. Vedi Napoli et poi muori: en daar is geen woord van gelogen. Hij gaat het thuis analyseren, zegt hij. Pff, dit is een brug te ver maar van mij mag hij. Hoe lang we daar hebben gestaan durf ik niet te zeggen, maar als de cassiere ons komt vertellen dat de winkel gaat sluiten neem ik afscheid en duwt hij nog snel een kaartje in mijn hand. Thuis lees ik dat hij causale psycholoog is. Ik moet het googelen. Het kaartje ruikt naar niks, maar ik kom tot de conclusie dat het de cirkel compleet rond maakt.

Een van de duurste parfums heet trouwens Fucking Fabulous.

Reacties