Elastiek

Op 19 november, 4.43 uur ‘s nachts, brak het elastiek. Ik had nog geen minuut geslapen. Mijn hoofd probeerde de informatie te ordenen van de dagen daarvoor, het lukte niet. Een paar keer was een gevoel van paniek naar de oppervlakte gekropen dat ik met alle macht probeerde weg te drukken.

„Wat is er?”, vroeg ze… en dat was het. Alsof er slechts drie woorden nodig waren om die laatste vezel, die zo zijn best deed de boel nog bij elkaar te houden, te breken…Dde rek was eruit.

Nog geen twaalf uur daarvoor was het ook al niet gelukt om dat wat besproken werd in een urenlang overleg in mijn hoofd te laten doordringen, te ordenen, om te zetten in acties en een planning. Normaal toch een van mijn sterke punten. Na afloop zei iemand tegen mij: „We hadden het anders moeten aanpakken en juist daar heb ik jou voor nodig.” Die woorden leidden ertoe dat het elastiek dat allerlaatste stukje werd uitgerekt. Nu weet ik dat het een druppel was, die emmer had zich in de maanden ervoor al tot de nok laten vullen en ik had het laten gebeuren. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben.

Terugkijkend

Nu ik voorzichtig weer bezig ben stappen te zetten naar ‘het gewone leven’, krijg ik af en toe de vraag: „Heb je het zien aankomen?” Mijn antwoord is steevast: „Terugkijkend wel.” Ik wist in het half jaar voorafgaande aan die nacht in november ook wel dat ik heel veel slapeloze nachten had, dat ik sneller kortaf was tegen de mensen waarvan ik het meeste houd. Ik verwaarloosde het sporten, muziek maken en schrijven; de dingen die er normaal gesproken voor zorgen dat ik in balans blijf.

Op dit moment ben ik op zoek naar hoe verder. De veranderende omgeving van mijn werk is niet de oorzaak van wat er is gebeurd, maar het is wel een factor. De vraag is of ik nog pas in waar die verandering ons brengt. Veel belangrijker nog: wil ik mee in die veranderingen, word ik er gelukkig van?

Het antwoord op die vragen heb ik niet… nog niet. Het zal de komende tijd hard werken worden om het antwoord te vinden en vervolgens de juiste stappen te zetten. Langzaam begint het geloof te komen dat ook dat straks gaat lukken.

Reacties