De bubbel van Faber barst niet, maar het kabinet misschien wel

Het rommelt in Den Haag. Het kabinet-Schoof, ooit verkocht als een technocratisch bolwerk van stabiliteit, kraakt in al zijn voegen. Niet door een begrotingscrisis. Niet door een geopolitiek debacle.

Nee, door een keuze die zowel klein als groot is: het weigeren van een koninklijke onderscheiding aan vijf vrijwilligers van VluchtelingenWerk.

Vijf mensen. Geen politici. Geen activisten met megafoons. Gewoon vijf burgers, die jaar in jaar uit hun tijd, energie en empathie hebben gegeven aan mensen op de vlucht. Mensen die hoop zoeken in ons land, vaak na het verliezen van alles. Een lintje, dat is wat ze kregen voorgedragen. Geen villa. Geen wachtgeld. Een symbool van erkenning.

Ontmenselijken

Maar minister Faber -verantwoordelijk voor Asiel en Migratie – weigerde. Geen toestemming. Geen motivatie, behalve een holle uitleg dat het „niet in het beleid past”. Wat dat beleid dan precies is? Blijkbaar: polariseer, marginaliseer en ontmenselijk.

Faber leeft in haar bubbel. Een wereld waarin empathie verdacht is en waar vrijwilligers voor vluchtelingen gezien worden als verlengstukken van een ‘linkse lobby’. Het is een benauwde wereld, een wereld waarin een lintje geven gelijkstaat aan politieke capitulatie. De afschuw van de coalitiepartijen is groot. NSC fronst. De VVD fronst iets harder. BBB probeert zich te herpositioneren. En ondertussen kijkt de samenleving toe – met open mond en dichtgeknepen vuisten.

Want dit raakt aan iets diepers dan alleen de zoveelste Haagse rel. Het raakt aan wat voor land we willen zijn. Zijn we een natie die haar vrijwilligers eert, of een land dat hen veroordeelt omdat hun werk „niet in de lijn van het beleid” past? Is de koninklijke onderscheiding nog een waardig symbool van maatschappelijke dankbaarheid, of slechts een speeltje van de politieke waan?

Lijmen

De Kamer is boos. De oppositie spreekt van moreel verval. De coalitie is in de war. En premier Dick Schoof? Die probeert te lijmen. Zoals altijd. Als een stoïcijnse ambtenaar in een brandend huis, met een rol duct tape en een handvol compromissen. Maar hoe lijm je iets dat fundamenteel rot is geraakt?

De vraag is niet of dit kabinet nog vertrouwen heeft. Dat is al maanden op. De vraag is: hoe lang laten wij, als samenleving, deze morele erosie nog gebeuren zonder iets te zeggen? Zonder op te staan?

Minister Faber heeft met haar weigering niet alleen vijf vrijwilligers tekortgedaan. Ze heeft ook een spiegel voorgehouden aan dit kabinet, en aan ons allemaal.

En wat we daarin zien, is geen fraai beeld.

Reacties