De kerk, de koning en mijn moeder (echt, wie verzint dit?)

Zaterdag 26 april. Nederland in oranje, het eerste biertje in de hand, kinderen die hun oude speelgoed proberen te slijten voor een paar euro, en de hele straat gevuld met muziek, chaos en gezelligheid. En dan, midden in alles, ploft er ineens een bericht binnen: de paus is overleden.

En wat doen ze in Rome? Ze besluiten de uitvaart gewoon precies op diezelfde dag te plannen. Tuurlijk. Waarom ook niet? Wie houdt er nou niet van een beetje drama?

Het is echt typisch katholiek. De kerk heeft nooit van timing gehoord. Als ze ergens goed in zijn, dan is het wel om met onvoorstelbare precisie het verkeerde moment uit te kiezen. Niet alleen Galileo en de heksenverbrandingen, hoor, ook nu weer. De paus dood op Koningsdag? Daar moet je maar opkomen.

Het is als mijn moeder. Ooit op een begrafenis, alles rustig, ingetogen, en toen… kraak! Daar ging mijn moeder, door haar heup… Gebroken. En met haar een complete familie die ineens niet meer dacht aan de overledene, maar alleen nog aan het drama van mijn moeder. Het was alsof ze in de hoofdrol stond van haar eigen soap. De begrafenis? Dat was meteen van de agenda. Mijn moeder had alle aandacht opgeëist, zoals altijd.

Aura van de paus

En dat is precies wat de paus nu doet. Terwijl Nederland zich voorbereidt om onze koning te eren, de kinderen snoep verkopen op de vrijmarkt en de polonaise net op gang komt, is daar in Rome die kardinaal die zich afvraagt: ‘Waarom niet die dag?’ En zo is het. We zijn ineens allemaal in de aura van de paus, met een live-uitzending van iemand die zelfs na zijn dood vindt dat alles om hem moet draaien. „Papa, wie is dat op de tv?” „Dat is iemand die zelfs dood nog het volledige programma wil veranderen, lieverd.”

Koningsdag is heilig voor ons, het is het feest van het volk. We hebben een regeling nodig… De paus krijgt vrijdag. Wij krijgen zaterdag! De 26ste april, die houden wij vast. Het is onze dag! Met alles erop en eraan: biertjes, chaos, kinderen die vals viool spelen in het Vondelpark.

En als de paus dan echt per se die dag wil? Dan mag hij zich aansluiten. In de polonaise. Maar wel met een kartonnen kroon, tussen de dweilband en de kinderparade. En dan zeggen wij: „Nu ben je welkom, maar achteraan. Het is onze dag, de rest is bijzaak.”

Tot die tijd: keep calm and polonaise on.

Reacties