Het einde van de lijn

Het is een plek waar de wereld ophoudt. Het einde van de lijn. Verder gaat het niet meer. Wil je toch verder? Zoek het dan zelf maar uit.

De mensen om mij heen hebben hun weg gevonden. Het geluid van de dieselmotoren zwelt aan en is even later verstomd. Het is nu stil en verlaten. Maar ik wil niet stilstaan. Ik kies voor zo’n geelblauwe huurfiets. De laatste die er nog staat.

Ik zoek de leegte op, wil weg van de gekmakende mensenmassa. Verlaten straten. Het buitengebied, aldus een plaatselijke knooppuntkaart. Twintig graden. Het is het weer dat mij naar buiten gebiedt.

Waarheen de weg leidt, ik weet het niet. Ik heb beide handen aan het stuur en voel me toch stuurloos. Ik zou me vast moeten kunnen klampen aan drie instanties die mij richting geven. De wegwijzers, in allerlei kleuren. De knooppuntbordjes, wit-groen met een nummer van twee cijfers. En de paddenstoelen, van wit-zwarte knolamaniet tot rood-witte vliegenzwam.

Verplas-challenge

Meer en meer wordt mijn fietstocht een metafoor voor de wereld waarin ik leef. Je Ratum denk ik al. Meneer P, meneer T, meneer X. Het hadden drie leraren van mijn basisschool kunnen zijn. Drie leraren die mij hebben vernederd. Maar het zijn drie wereldleiders, bezig met de verplas-challenge. De een doet zus, de ander zo, de derde kijkt toe hoe de eerste twee elkaar uitputten. En Europa? Dat is het klasje door elkaar krijsende kinderen dat nog in het sprookje van John Lennon gelooft. En ik? Ik houd de moed er maar in en geniet van het moment. Meer kan ik niet doen.

Kotten aan Italiaanse meren. Geen bouwval te zien. Ook geen grote plassen water. Oh wacht, Italiaanse meren in Kotten, staat hier. Ondertussen komt aan die weg maar geen einde. En wegwijzers heb ik al tijden niet meer gezien. Misschien is dat maar goed ook. „Want hun uiteindelijke doel is ons verdoven onder een paddenstoel”, zong Vandale in 1981, ten tijde van de Koude Oorlog.

Penibele situatie

Ik rijd rakelings langs onze Noabers. Ik besef dat noch dat driemanschap, noch dat klasje bewust voor deze penibele situatie heeft gekozen. Wir haben es nicht ge-Woold.

Op een picknickbankje in een bos denk ik na over wat we wél zouden moeten willen. Hopen dat Trumpistan beseft dat het zonder Europa gaat afleggen tegen Poetinië en Xi Jingpinland. En dat het van hun beslissingen ons buitenspel te zetten, later geen spijt krijgt, omdat het Europa zo Miste.

Het zit erop. Ik heb vijf uur lang de koude oorlog uit mijn hart getrapt. De cirkel is rond, de lijn eindigt daar waar die is begonnen. Ik neem de trein naar huis. Ik ben de laatste jaren steeds meer van zomers gaan houden; vandaar dat ik de Winterswijk.

Reacties