Goed genoeg

Deze week zijn de uitslagen van de doorstroomtoets bekendgemaakt. Basisscholen hebben de Cito-toets vervangen door deze doorstroomtoets. Ik kreeg meteen het verzoek om een kinderpsychiater te regelen.

De ouders van Philip accepteerden zijn havo-advies niet en eisten hulp om zijn faalangst te reduceren en een diagnose hoogsensitief-creatief vast te stellen. Zo zou Philip de beste versie van zichzelf worden.

Als jeugdadviseur help ik kinderen met serieuze problematiek – kinderen die niet naar buiten durven of zichzelf beschadigen (voor kinderen met een havo-advies bestaan er bureautjes met kindercoaches die direct aan de slag gaan zolang de ouders betalen).

Bennie van 13

Ik moest denken aan mijn eigen Cito-toets op Jenaplanschool De Korf in Apeldoorn, zo’n veertig jaar geleden. Ik zat in de klas met Bennie die was blijven zitten en al 13 was. Bennie was de baas, terwijl meester Ton dit had moeten zijn. Meester Ton was tevens de directeur. Hij zat vaak in zijn kantoor waar we hem betrapten met een fles jenever aan de mond.

We hadden elke dag ‘blokuur’ en bepaalden zelf wat we leerden. We leerden van alles – behalve rekenen en schrijven. Iedere maand bestelde meester Ton nieuwe lesmethoden. Op walkmans om Engels te leren, luisterden klasgenoot Mathilde en ik naar cassettebandjes met Prince.

Ook in de pauzes was meester Ton nergens te bekennen. In de struikjes naast het schoolplein rookten Mathilde en ik Belinda Mild mentholsigaretten, gestolen van Mathildes moeder. We waren te jong om te roken maar te oud voor barbies. Tussen de vingers van onze barbies hakten we een inkeping waar we opgerolde stukjes papier inpropten. De Belinda Mild Barbie was geboren.

Huishoudschool

Mathilde en ik waren op Prince en Prince was op Apollonia, een zangeres in jarretels. Apollonia was ons rolmodel. Bennie lachte ons uit en suggereerde dat we niet eens schaamhaar hadden. We knipten wat haartjes af en bewaarden het ieder in een luciferdoosje dat we aan Bennie overhandigden.

Te midden van dit tumult maakte ik de Cito-toets. Mijn advies werd huishoudschool. Meester Ton en mijn ouders waren teleurgesteld. Vervolgens ging ik gewoon naar de havo. Waarschijnlijk had ik geen zin in de toets.

Tegen de ouders van Philip wil ik daarom zeggen dat een havo-advies geen ziekte is waar een psychiater bij aan te pas moet komen. Ik raad hen daarom aan zelf in therapie te gaan en te leren het havo-advies te omarmen. Deze versie van Philip is namelijk goed genoeg.

Reacties