Buurtgenoten

Bij het inparkeren van mijn auto voor mijn huis, zie ik in de achteruitkijkspiegel mijn overbuurman gehaast op mijn auto afstevenen. Zijn fiets met zijwielen, waarop hij de hele dag luid zingend door de wijk fietst, vakkundig snel gedropt in de struiken voor zijn huis. Ik zie het scenario voor me wat gaat volgen; een te langdurig interview over hoe mijn dag was, en een verslag van wat hem allemaal heeft bezig gehouden.

Ik heb haast, en nog een druk avondprogramma, dus zoek wanhopig naar mijn telefoon in mijn tas, om hem de indruk te geven dat ik in een gesprek zit. Helaas. Nog voordat me dat gelukt is hoor ik al het ongeduldig getik op mijn zijraampje. Ik stap uit en luister met engelengeduld zijn verhalen aan. Ik kan het nu eenmaal niet over mijn hart verkrijgen om dat zo bot af te kappen. Ergens is het toch ook wel weer aandoenlijk.

Metamorfose

Twintig minuten later dan gehoopt ben ik binnen, gooi mijn werkspullen op tafel en besluit eerst mijn twee honden te voorzien van een stevige maaltijd, voordat ik mezelf in de metamorfose ga gooien voor het etentje wat op de planning staat. Ook hoognodig aangezien ik voor mijn werk met mijn hondenuitlaatservice lange dagen door de bossen en modder struin, waardoor ik er aan het einde van mijn werkdag uit kom te zien als een Ma Flodder, wat natuurlijk niet opweegt tegen al het geluk en het gevoel van vrijheid dat ik ervaar door mijn werk. Mijn twee honden volgen mijn handelingen met voldane uiterste precisie, wetende wat komen gaat voor hun.

Verhit gezicht

De zon schijnt vrolijk, dus ik besluit het eten voor de honden te serveren in de tuin. Het stressniveau loopt op omdat mijn oog vluchtig op de tijd valt en ik in gedachte al mijn outfit voor de avond uit aan het kiezen ben. Door mijn gerommel in de tuin, rijst mijn rechterbuurvrouw plots met een verhit rood en uitgelaten gezicht boven de schutting uit. Bijna kinderlijk enthousiast volgt er een uitgebreid verslag van haar over de twee egeltjes die ze in hun tuin verzorgen, nu een nestje hebben gekregen. Ik luister wederom geduldig en leef bijna net zo enthousiast mee en terwijl ik me in de tussentijd bedenk dat een functie als sociaal werker mij ook niet had misstaan, popt het hoofd van mijn linkerbuurman boven de andere schutting uit.

Vakkundig en in de lijn der verwachting na hem jarenlang al te hebben aangehoord, brengt hij het gesprek op zijn favoriete onderwerp; de politiek. Wat volgt is een ongevraagd uitgebreid verslag van zijn visie op de beslissingen die daarin zijn genomen. Hij is al op leeftijd en woont alleen en ik zie hem altijd intens genieten van het contact met andere mensen, dus de buurvrouw en ik luisteren zogenaamd aandachtig zodat hij, wederom na twintig minuten, zich weer wat vrolijker van de schutting af laat zakken.

Veilig en vertrouwd

Als ik, wat later dan gepland, weer in mijn auto spring om aan de avond te gaan beginnen, tuur ik door de straat. Mijn straat, onze straat, mijn thuis, veilig en vertrouwd. Met al die verschillende persoonlijkheden die daarin zijn samengekomen. Mooi! Ik toeter nog even naar mijn buurman die erg aandoenlijk en uitbundig voor het raam naar mij staat te zwaaien en rijd met een voldaan gevoel de avond tegemoet.

Reacties