Weer of geen weer, de hond moet eruit

Regen, wind of kou, het maakt onze viervoeters niets uit. Hun ogen lichten op zodra je de riem pakt, de staart begint te kwispelen. Of jij daar nou zin in hebt of niet, de boodschap is duidelijk: we gaan!

Ik geef het toe, ik praat tegen mijn hond alsof het de normaalste zaak van de wereld is. „Nou Koos, wat denk je? Even een frisse neus halen?” Hij kijkt me dan aan met die blik die zegt: ‘Schiet nou maar op.’ En dus gaan we.

Buiten is het een ritueel van snuffelen, markeren en een route uitstippelen die ik blijkbaar niet hoef te bepalen. Dat doet hij wel. Soms heb ik het idee dat hij beter weet waar we naartoe gaan dan ikzelf.

Knikken op een praatje

Onderweg groet ik andere baasjes die net zo natregenen als ik. Sommigen knikken alleen, anderen maken er een praatje van en altijd is er die gedeelde verstandhouding: weer of geen weer, de hond moet eruit.

Terwijl Koos zijn gang gaat, mijmer ik over de band tussen mens en dier. Honden leren ons geduld, trouw en het belang van kleine rituelen. Maar bovenal herinneren ze ons eraan dat ze, ondanks onze neiging om ze als familieleden te behandelen, gewoon hond moeten blijven. Rennen, snuffelen, rollen in de modder dat maakt een hond gelukkig.

En eerlijk is eerlijk: als ik hem zo zie genieten, besef ik dat hij mij net zo goed uitlaat als ik hem.

Reacties