Het kind zonder naam

Een vader die in shock zijn levenloze dochter in zijn armen houdt. Een kind dat uit de speeltuin wordt meegenomen en van het leven beroofd. Baby’s die krijsend in een hete oven worden geworpen. Niets raakt ons dieper dan kinderen die in alle wreedheid worden vermoord.

Onschuldig, kwetsbaar en niet in staat zich te verdedigen. Bestaat er een laffere daad dan een onschuldig kind zijn leven te ontnemen?

In Nederland worden ruim 39.000 abortussen per jaar gepleegd. Gepleegd mogen we het trouwens niet noemen. Uitgevoerd is de juiste benaming. Ik zie de verdachte voor de moord op zijn ex-vrouw al in de rechtbank staan. „Nee edelachtbare ik heb geen moord gepleegd. Ik heb een moord ‘uitgevoerd’.”

Trouwens, wie denkt dat het alleen jonge vrouwen betreft, zou de cijfers eens onder de loop moeten nemen. De grootse groep zijn vrouwen tussen de 30 en 35 jaar en bijna 50 procent van de 39.000 uitgevoerde abortussen was al moeder en had dus al een of meerdere kinderen.

Wel of niet welkom

Sinds 1984 hebben we in Nederland besloten dat een vrouw recht heeft op het afbreken van een zwangerschap. We kunnen daarmee concluderen dat een kind in de baarmoeder geen rechten heeft. De beslissing of een kind wel of niet welkom is in onze samenleving hebben we volledig bij de ouders gelegd. Blijkbaar maakt een kind meer of minder op aarde ons niet zoveel uit.

Hoe zit dit dan met alle beëindigde kinderenlevens in oorlogen, in huizen of buiten op straat? Zouden we dan een kind minder ook niet erg vinden als hun ouders hiervoor toestemming hadden gegeven, als het kind nog geen naam had of niet hoorbaar kon jammeren van de pijn?

Het mysterie van een samengesmolten zaad en eicel dat tot leven komt, enkel en alleen in een baarmoeder, waarvan de wetenschap het nog altijd niet gelukt is dit fenomeen na te bootsen. Hoe kunnen we dan zo laconiek omgaan met dit wonder van het leven?

Dat het een gevoelig onderwerp is moge duidelijk zijn. Toen wij ruim drie jaar geleden geheel onverwachts zwanger raakten van een nakomertje en voorzichtig onze moeilijkheden uitten, liepen de reacties uiteen. De een vond, weliswaar met een omhaal van woorden, dat we nergens over moesten zeuren. „Ah joh, zo’n vierde doe je er gewoon bij.” „Geweldig toch, een baby tussen al die groten!” Andere reacties waren: „Is je nooit uitgelegd hoe kinderen verwekt worden?” Of: „Maar je was er toch zelf bij?”

Niet maakbaar

Geen voorbehoedsmiddel is 100 procent waterdicht. Een ongewenste zwangerschap kan daarom iedereen overkomen. Hoe graag we ook zouden willen, we moeten erkennen dat een gezin creëren niet maakbaar is. Niet wat betreft het aantal kinderen, geslacht of in wat voor conditie je kind geboren wordt. Laten we dus ophouden om lacherig of veroordelend te zijn over dit onderwerp. We zouden ruimte moeten creëren om te worstelen met een zwangerschap en alle bezwaren serieus moeten nemen. En tegelijkertijd, zo heb ik zelf mogen ervaren, kan je het wonder leren aanvaarden dat jou is toevertrouwd. Want een ongewenste zwangerschap is inderdaad ingrijpend, maar niet hetzelfde als een ongewenst kind. Hoe moeilijk het ook is en welke legitieme redenen er kunnen zijn, het wonder van het leven is groter dan alle obstakels, moeilijkheden en bezwaren.

Door ongewenst of onbedoelde zwangerschappen serieus te nemen en bespreekbaar te maken voelen mensen zich veiliger om hun zorgen en bezwaren kenbaar te maken en kunnen zij daardoor misschien een andere keuze maken dan in alle schaamte, stilte en eenzaamheid abortus als enige uitweg te zien. We zouden uit respect voor het leven er beter aan doen mensen met een ongewenste zwangerschap serieus te nemen en hen helpen het prille leven te leren omarmen dat hen is toevertrouwd. Want zolang abortussen ons koud laten, hebben we als samenleving misschien wel een grotere rol in het beëindigen van onschuldige kinderlevens dan ons lief is.

Reacties